hayattan zevk alamıyorum

artık içimde yaşama dair hiçbir merak yok, bugüne kadar ne olduysa aynen devam edecek ve hiçbir zaman hiçbir şey daha iyi olmayacak ya da düzelmeyecek, sadece alışacağız. artık hissiz, sosyolojik olayları empatiden yoksun yorumlayan ve kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış birisiyim, üretmek isteği içimden gelmiyor, başarı tutkum da zamanla azalıyor çünkü hiçbir alanda istediğim başarıyı elde edemiyorum. artık beğendiğim bir kızla mutlu olma hayalleri kuramıyorum, hiçbir hayalim gerçekleşmedi ki... resimlere baktığımda kutsal bir bağlılık hissedemiyorum. sanki bir simülasyonun içerisindeyim, ana karakter olarak tüm acıları ben çekiyorum, diğer olumsuz şeyler yaşayan insanlar ise figüran gibi. ilaçlar hakkında kendimden daha çok umut besliyorum. çok yoruldum, kafanızı ütülediysem kusura bakmayın, tarihe bir not olarak geçsin istedim. hastalığım bana sona yaklaşmışım gibi hissettirse de yaşayacağımı -en azından bir süre daha- biliyorum. sevgilerle.

Düşmüşsün bir bataklığa, en güzel çapa bir psikiyatristin ellerinde. Benden sana tavsiye, psikiyatriye gidip bu metni doğrudan okumayı ihmal etme. 2 hafta da her şey oturacak yerli yerine.

Ne yazacağımı bilemedim :/

Dini inancınız varsa ona yönelin ibadet edin.

Merhaba isim nedir , ne iş yaparsın

Bizler de aynı durumdayız 86 doğumluyum. Doğuştan engelli sürekli evdeyim. İşim gücüm yok param yok ve yaşlı annem babam var. Şükür namazımı kılıyorum. 90'lı yıllardan sonra özellikle dünyada giderek tat azalmıştı ve 2016'dan beri de iyice cehennem haline geldi demek ki olacağı var. Velhasıl kelam depresyon ilaçları kullanmak beni uçurumun kenarından döndürdü bir kere gitmekle olmadı ilaçlar uymadı benim hastalığımı daha kötü hale getirdi kilitledi. Eninde sonunda çilemin biteceği gün varmış demek ki arkadaşım bir ilaç tavsiye etti denedim bu sefer hem kilitlemedi hem de iyi geldi. İki senedir kullanıyorum ve beni bazen mutlu bazen nötr yapıyor tavsiye ederim artık hepimizin bunlara ihtiyacı var yani deli olduğumu anlamına gelmiyor yaşamamızı sürdürmemiz için ihtiyacımız var ve iyi gelirse ömür boyu kullan hiçbir zararı olmaz çünkü bu düşüncelerin ve bunların bize vereceği verdiği zararların çok çok azını veriyor ilaçlar.

Bu durumları yaşamadan önce dijital itibar arttırma sistemleri ve teknikleri üzerine çalışıyordum, çeşitli web projelerinde yöbeticilik yaptım. Turizm ve otel işletmeciliği öğrencisiyim.

Hocam öncelikle Allah şifa versin. Nihilist olmamaya çalışın. Hayatınızda tutunacağınız bir dal olsun. Yoksa yalnızlık, sinir, stres, derin keder, varoluşsal sancılar.. Hep bu eksende gider.

Maneviyata tutunabilirsiniz, yeni bir iş fikri, bir kadın, müzik aleti, yabancı dil.. Size kalmış.

Hayattan umudunuzu kesmeyin. Ortalama Türk insanı hep acı ve arabesk yaşıyor. Çoğumuz aynı durumdayız.

Dünyayı değiştiremeyiz ama kendimizi geliştirebiliriz.

Ben de çok zor bir dönemden geçiyorum. Gece olunca duygusal oluyor insan, sabahları yine resetleniyorum.

Yalnız kalmamaya, muhakkak günde bir saat bile olsa ağaçlık bir yerde vakit geçirmeye çalışın. Saygılar.

Psikiyatrik bir ilaç mı hocam ? Arkadaş tavsiyesiyle alınabiliyorsa alalım ama reçete lazım diye biliyorum, siz yine ismini söylerseniz mutlu olurum