artık içimde yaşama dair hiçbir merak yok, bugüne kadar ne olduysa aynen devam edecek ve hiçbir zaman hiçbir şey daha iyi olmayacak ya da düzelmeyecek, sadece alışacağız. artık hissiz, sosyolojik olayları empatiden yoksun yorumlayan ve kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış birisiyim, üretmek isteği içimden gelmiyor, başarı tutkum da zamanla azalıyor çünkü hiçbir alanda istediğim başarıyı elde edemiyorum. artık beğendiğim bir kızla mutlu olma hayalleri kuramıyorum, hiçbir hayalim gerçekleşmedi ki... resimlere baktığımda kutsal bir bağlılık hissedemiyorum. sanki bir simülasyonun içerisindeyim, ana karakter olarak tüm acıları ben çekiyorum, diğer olumsuz şeyler yaşayan insanlar ise figüran gibi. ilaçlar hakkında kendimden daha çok umut besliyorum. çok yoruldum, kafanızı ütülediysem kusura bakmayın, tarihe bir not olarak geçsin istedim. hastalığım bana sona yaklaşmışım gibi hissettirse de yaşayacağımı -en azından bir süre daha- biliyorum. sevgilerle.