Yoruldum ve tükendim

Çok benzer kaderi paylaşıyoruz hocam. Deprem gününde ben de İskenderun'da askerdim. Askerliğimin ilk gecesinde depreme yakalandım. Oraya da 5 şubatta memleketim Maraş'tan gelmiştim. Cep telefonum bile yanımda yoktu aileme de saatler sonra ulaşabildim, arkadaşlarıma hiç ulaşamadım. Elbistan'dan güle oynaya birlikte yola çıkıp teslim olduğum devrelerim 12 saat sonra tüm ailesini kaybetti. 6 şubat hayatımın en büyük travmasıydı. İskenderun da gönüllü arama kurtarmaya katıldım. Devremle birlikte ellerimizle kazarak korkudan birbirine sarılmış 2 kız çocuğunun naaşını çıkardık, saracak bir şey bulamadık çıkarıp montlarımızla örttük üstlerini. Depremde onlarca ce*et gördüm daha önce acilde çalıştım tecrübem de vardı ama o masum güzelim çocuklar benim her gözümü kapattığımda aylarca gözümün önünde belirdi, günlerce uyku uyuyamadım. Bir yıl geçti üstünden, artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Hayata bakış açım değişti, eski hırslı motivasyonlu benden eser yok artık. Tek gayem var; dümdüz yaşayıp, yaşlanıp, silinip gitmek.

Deniz Alayında yaptıysanız askerliğinizi tam sizin birliğin karşısındaki 7 katlı binanın çatı katındaydım depremde yıkılan binaları görüyordum yıkılış anlarına tanıklık ettim halen ayağımın altından yer çekiliyor. dümdüz yaşamaya çalışıyorum hiç bir hevesim yok buraya R10 a geri geldim hobi olsun biraz uğraşırsam düzelirim diye takılıyorum. Anlattıklarınızı okuduğumda gözlerim doldu gerçi bu aralar dolması için sebebe gerek kalmıyor geçmiş olsun