Bir şey düşünüyorum. Yapmadığım her gün için vicdani bir yükle uyanıyorum. Halbuki düşünmeden başla değil mi? Erteledikçe yük oluyor insana.
O karın boşluğundaki ağrı ile savaşmaktan yorulduysanız bağırmaya başlayın. Bir zamanlar bu yollara girmiştim. Ertelemek yalnızca cesaretin katili.
Yapacağınızdan emin olmanız onun doğru ve tekrar düşünmeden harekete geçilmesini meşru kılmaz.
Kesinlikle üstadım. Kararlarımız karakterimizi belirliyor. Ya da karakterimiz belli olduğundan alıyoruz kararlarımızı. Bu yüzden iş hayatından çok korkmuş ve kurumsal olmamak için çok çaba sarf etmiş bir insanım. Yaptığım iş karakterim olabilir düşüncesi beni nelere dönüştürür bilemem çünkü.
İyi forumlar.