Eski Hindistan Başkanı Dr. Abdul Kalam:

Twit okurken denk geldi çok beğendim ve sizlerlede paylaşmak istedim.

Eski Hindistan Başkanı Dr. Abdul Kalam:

"Ben çocukken, Annem bizim için yemek pişirirdi. Uzun bir iş gününün ardından bir gece yine yemek yapmıştı, annem babamın önüne bir tabak 'sabzi' ve aşırı yanmış roti koydu. +++++

Yanmış rotiyi fark eden var mı diye bekliyordum. Ama babam rotisini yedi ve okuldaki günümün nasıl geçtiğini sordu. O gece ona ne söylediğimi hatırlamıyorum ama annemin yanmış roti için babamdan özür dilediğini duyduğumu hatırlıyorum. Babamın şu sözünü asla unutmayacağım: "Tatlım, yanmış roti seviyorum."

O gecenin ilerleyen saatlerinde babamı öpmeye gittim, iyi geceler dedim ve ona yanmış rotisini gerçekten beğenip beğenmediğini sordum. Beni kollarına sardı ve şöyle dedi: "Annen bugün uzun ve zor bir gün geçirdi ve gerçekten yorgundu herhalde." dedi.

Ve ayrıca ...

Yanmış bir roti kimseyi incitmez,kimseye zarar vermez ama kırıcı sözler insana zarar verebilir" dedi ve devam etti. “Biliyorsun oğlum; hayat kusurlu şeylerle doludur ve kusurlu insanlarla."

"Ben en iyi değilim,hayatın mükemmel olamayacağını ve insanlarında her zaman iyi olamayacağını kabul etmeyi öğrendim.""Yıllar boyunca öğrendiğim şey: Birbirlerinin hatalarını kabul etmek ve ilişkileri kurtarmayı seçmek."

İşte Hindistan Cumhurbaşkanı: Dr. Abdul Kalam'a babasından kalan bir miras.

Dr.Abdul Kalam aynı zamanda Uzay Bilimi ve Hindistan Teknoloji Enstitüsü Profesörüdür.

Örnekler ülkemizde de mevcut lakin uygulamaya gelince herkes kendi nefsi neyi istiyorsa onu yapıyor. Artık karşındaki kişiyle empati kurmak veya ona kırıcı sözler söylemeden uyarmak eski kalmış demode olmuş gibi. Sürekli argo kelimeler kullanarak cümleler kurmak ve sonlandırmak sıradanlaşmış. Türkçemizi düzgün kullanan insan sayısı bir elin parmaklarını geçmez hale gelmiş. Diksiyon eğitimi sıfır ve hepten kötü bir duruma doğru koşar adım gider olduk.