Mahalle kültürü… Geçmişi özledim gece gece.

Valla az önce bir videoya denk geldim sonrasında bi anlık geçmişe döndüm.

Sokakta mahallenin tüm çocukları oyun oynardık kızlı, erkekli. Bilyeler, toplar, yakar toplar. Mahallenin başından bir teyze veya amca poşetle geliyor ise koşar elinden kapar evine kadar götürürdük.

Cumartesi günleri Pazar kurulurdu üst caddeye.
Biz kendi sokağımızın başında akşama kadar büyüklerimizin elinden poşeti kapat evlerine bırakırdık. O an ne varsa… salatalık varsa salatalık yiye yiye dönerdik, elma varsa elma yiye yiye dönerdik.

Bayramlaşmak için bayramın ilk günü ayaklarımız su toplardı. Bütün mahalle evlerine gidilir, yaşlıların eller öpülür bayramları kutlanır.

İnsanı insan yapan kendine öz değerlerdir. Dostlar şimdiye bakıyorum akrabaları bile ziyaret etmiyoruz. Bu bayram iki, üç kapıya gideceğim sadece…

Toplum olarak bireyselliğe itildik, bir kültürü ellerimize verdikleri telefon ile, karşımıza koydukları ekran ile kaybettik…

Ben artık tam anlamıyla insan olduğumu dahi düşünmüyorum.

Eskiyi özledim gece gece. Şu an büyük olasılıkla
mahallede kalabalık bir topluluk kola, çekirdek ve uyuyanlara saygı göstermek için sessiz sessiz sohbetler ediyorduk…

Yaş ilerledikçe insan daha fazla özlüyor o anları.
Son kez o anların dibini sıyıran 90 lar kuşağına selam olsun.

Bir gün son kez mahalle arkadaşlarımızla oynadık fakat kimsenin o günün son gün olduğunu bilmiyordu...

Büyüdüğüm mahallemi,arkadaşlarımı her defasında özlerdim. Fakat depremden sonra özleyebilecek bir mahalle kalmadı. Her anın ve sevdiklerimizin kıymetini bilmeliyiz.

Hocam ben arada sürekli hatırlar özler ve üzülürüm o günlerin kıymetini bilmediğim için. Atmosferi başkaydı Bayramların, Oyunların.
ama şöyle bir sözde var.
"Bitti diye üzülme, Yaşandı diye sevin" tek motivasyonum

biz hala bunları yapıyoruz ki

O ortamın kaybolmasının tek sebebi ekranlar değil bence , güven ortamı .
Eskiden komşunuza rahatça güvenirdiniz, aileniz gün içinde bir yere gitse siz komşuda beklerdiniz ama şimdi ne komşuya ne mahalleye güveniliyor. Bu güven ortamı olmayınca da bile bile riske atmak yerine herkes evinde tutuyor çocuklarını.

Akraba ziyaretlerinde de ekonomik durum etkili oluyor olabilir. Akrabayı çağırsanız yemek, çay, meyve derken masraf olabilir. Bu ekonomik durumda bunlar da zorlayıcı olabilir. Tabi tek sorun bu değildir, korona zamanı evden çıkmamaya alışıldığı için kolay kolay eskisi gibi ziyaretler olmuyordur.

Ahh ahhh! Nerede kaldı o eski günler?

Şimdi ki nesile bakıyorum da bilgisayar başında, telefon ellerinde…

Gece yarısı saklambaç oynar, gündüzleri kimin evi daha yakın ve alt kattaysa o kişinin evinden su içer, acıktığımız zaman da salça ekmek yerdik. Çok özlüyorum çokkk…

Hey gidi eski günler hey gerçektende eskiden ki o mahallelerde oyunlar yeri geldiğin ettiğimiz kavgalar bile güzelliği vardı

Ağır özlem uyandırdınız şuan hocam