Valla az önce bir videoya denk geldim sonrasında bi anlık geçmişe döndüm.

Sokakta mahallenin tüm çocukları oyun oynardık kızlı, erkekli. Bilyeler, toplar, yakar toplar. Mahallenin başından bir teyze veya amca poşetle geliyor ise koşar elinden kapar evine kadar götürürdük.

Cumartesi günleri Pazar kurulurdu üst caddeye.
Biz kendi sokağımızın başında akşama kadar büyüklerimizin elinden poşeti kapat evlerine bırakırdık. O an ne varsa… salatalık varsa salatalık yiye yiye dönerdik, elma varsa elma yiye yiye dönerdik.

Bayramlaşmak için bayramın ilk günü ayaklarımız su toplardı. Bütün mahalle evlerine gidilir, yaşlıların eller öpülür bayramları kutlanır.

İnsanı insan yapan kendine öz değerlerdir. Dostlar şimdiye bakıyorum akrabaları bile ziyaret etmiyoruz. Bu bayram iki, üç kapıya gideceğim sadece…

Toplum olarak bireyselliğe itildik, bir kültürü ellerimize verdikleri telefon ile, karşımıza koydukları ekran ile kaybettik…

Ben artık tam anlamıyla insan olduğumu dahi düşünmüyorum.

Eskiyi özledim gece gece. Şu an büyük olasılıkla
mahallede kalabalık bir topluluk kola, çekirdek ve uyuyanlara saygı göstermek için sessiz sessiz sohbetler ediyorduk…

Yaş ilerledikçe insan daha fazla özlüyor o anları.
Son kez o anların dibini sıyıran 90 lar kuşağına selam olsun.