Babam binayı satmış paraları yiyor.

Evet yanlış düşünüyorsunuz .Bakamıyorsan yapmayacaksın o çocuğu.Çoçuk yapıyorlarsa evlatlarının geleceklerini düşünmek zorundalar.Uçkur peşinde koşmak yerine önce evlatlarının geleceği olmalıdır.

En iyi anne baba bile çocuğuna zarar verir. Anne-babanın çocuğa verdiği zararı örtbas edebilmek için anne-babalık kurumsallaştırılmış ve kutsallaştırılmıştır. Aynı şey, kuşkusuz, para karşılığı yapılan herhangi bir işten farksız olan öğretmenlik için de geçerli. Oysa iyi anne-baba olmak, anne-babanın çocuğa bir şekilde zarar vermesinin kaçınılmaz olduğu baştan kabul edilmedikçe imkânsız.
Çocuğuna verdiği zararlar gösterildiğinde anneler sıklıkla öfkeyle "Sen benim ne çektiğimi biliyor musun?!" diye cevap verirler; "Bir günü benimle geçir de öyle konuş!" Bir çocuğun sorumluluğu hakikaten de bir, hatta bazen birkaç insanın kaldıramayacağı kadar ağırdır; ancak burada sorun, annenin "Evet, ben bu yükü kaldıramıyorum," "Benim de elimden bu kadarı geliyor, ne yapalım," "Benim de hatalarım oluyor," itirafında bulunmak yerine bu hataları aklaması. Bu, çocuğa yapılan yanlışları önemsizleştirmeye, annenin bu hataları çocuğa karşı işleme ve onlarda devam etme hakkını kendisinde görmesine olanak tanır, ki anneliğin kutsallaştırılması sayesinde anne zaten bu davranışına çevreden kolaylıkla destek bulur ve herkes çocuğa karşı annenin yanında yer alır. "Evet, çocuğuma karşı hata yaptım," diyen anneyle "Sen benim ne çektiğimi biliyor musun?!" "Anne olunca anlarsın!" diyerek hatasını meşrulaştıran ve sorunu kendinde değil, çocukta gören annenin ve o anneyi haklı bulan toplumun çocuğa yaklaşımında çok büyük fark olacaktır.
Halbuki zayıf olan, korunmaya ihtiyacı olan, anne değil, çocuktur. Annenin çektiği hiçbir eziyet çocuğa herhangi türde bir zarar vermesini meşru, mazur kılamaz, hafifletici neden sayılamaz. Bir şeyin çocuğa zarar verdiği açıksa, anne olduktan sonra o şeyi yapma/ma/nın ne kadar zor olduğunu fark ederseniz edin, gerekçeniz ne olursa olsun, o şey hâlâ çocuk için zararlıdır ve önemli olan gerçek de budur. Unutmayalım ki çocuklarımız bizi doğurmadılar, hatta doğurulmayı da bizden onlar talep etmediler; onları istek ve iradeleri dışında dünyaya getiren bizleriz. Bir yetişkinin çocuk sahibi olmama iradesi ve özgürlüğü vardır. Bu iradeyi kullanmayan yetişkin, doğmuş çocuğun her türlü ihtiyacını karşılamakla mükelleftir. Doğduğunda başkalarının eline insan kadar muhtaç bir ikinci canlı türü bilmiyoruz ve yazık ki çocuk fiziksel bakım kadar duygusal bakıma da muhtaçtır.

Bazı yorumlara bakıyorum da babanın malı istediğini yapar yazmışlar. Bu tamamen yanlış bir düşünce. Biz bu dünyaya isteyerek kendi isteğimizle gelmiyoruz. Madem bizi yapıyorlar bunun belli bir sonuçları olur. Babamsa bana bakmak zorunda bana bir şeyler bırakmak zorunda(imkanları dahilinde). Bana bakmayacaksa beni yapmayacaktı o zaman. Bu hayatta en kolay şey çocuk yapmaktır.

Ağzı olan konuşuyor yorumda.Bir baba evlatlarına sahip çıkmadıysa küçük yaşta bırakıp gittiyse baba değildir benim gözümde her ne kadar aynı kanı taşısada.Babalık doğurmakla olmuyor.Allah yardımcınız olsun size tavsiyem ne arayın ne sorun ne de cenazesine gidin.

Aynı durum benim başımdada var

miras hakkı var.çok ağır bir hastalık ameliyat olmayınca satmaması gerekirdi.benim babamda yedi tüm malları ama borçları yüzünden gitti. bu olay çok ağır bir konu. eden bulur malesef acı gerçek.babanız o kadından darbe yemez umarım

Babama hep derim bize birşey bırakmana gerek yok,sat ye gez harca hepsini keyfine bak diye...

Babam herşeyini alınteriyle yaptı...

Bende aynısını yaptım-hem de 1 kuruş yardım almadan..

Dışardan konuşması kolay biliyorum ama miras denilen anne baba vefat ettikten sonra varislerine kalan bir haktır. Anne baba hayattayken bir miras hakkı söz konusu değildir.

Zamanında babam durumu iyiyken kardeşimle bana birer ev aldı. Benin size mirasım bu da demedi. Bu benim size bir hediyem, gencliğimde kirada çok süründüm zordu evlatlarım bu zorluğu yaşamasın istedim dedi.

Bunun dışında babamın parası ve mal varlıkları üzerinde o yaşarken hak idda edemem.

Yaşadığınız durumun zor olduğunun farkındayım ama benim doğru olarak kabul ettiğim gerçek budur.

İyi ya da kötü, doğru ya da yanlış; o babanın parası ve senle paylaşmak zorunda değil. Geçmişine bakıp başkalarını suçladığın sürece de hayatta ilerleyemezsin; gerçekten suçlu olsalar bile. Ah bana 200bin vereydi böyle olmazdı, ah şu borcu kapataydı hayatım daha iyi olurdu... Çocukken terk etmiş birisine karşı niye bir beklentiye giriyorsun ki zaten.
En kısa sürede umarım hayatta tek olduğunu anlar ve kimseden bir şey istemediğin, "gerçekten" kendi ayaklarının üzerinde durabildiğin bir hayat kurabilirsin kendine.