2. Gün hallen sallanmaya devam ediyorduk ve artık bir evimiz bile arabamız büromuz bile yoktu tüm ekipmanlar toprak altındaydı ve terliği bile giyemeden çıkmıştık dışarı bir de yağmur göz açtırmadı hiç tanımadığım köylüler bir birine kenetlendi ve yağmura ateş yaktık çadır mi hak getire halen yok 2. Günü sallanmakla ve olayın şokunu değerlendirmekle geçti halen ne afat vardi nede umke veya akut kimse yoktu halk kendi kendini kurtarıyordu aldığım bir duyumla yıkılmışım bir dostum oldu dediler inananamadim gittim binasına baktim o binada canlı kurtulamayacağını anladim ve içine öküz oturdu ağladım 5m lik servetim gitti zerre üşüdüysem şerefsizim bir dostum yıktı beni 2. Gün böyle kötü haberler ile dolu geçti.
Bir şey var o aslında 3. Gün geldi basima ama bugünden yazmak istiyorum.
3. Gün yardım tırları gelmeye başladı bizim üzerimizde birşey yok yani gittik tira elbise yiyecek falan aldik geldiğimde aldığım malzemenin birinin okul forması olduğunu gördüm üzerinde not yazmıştı kızımız aynen şöyle ''abi veya abla bu forma eline geçtiğinde sakın yanlış anlama ben bunu hiç giymedim iki tane vardı birini size yolluyorum siz bizden daha çok usuyorsunuz'' kilis anadolu lisesinden ayşe kızımız ve o formayı giymek mi onu çerçeveye alcağım biraz düze çıkalım ömrüm boyunca saklayacagim
18 kişi bunu beğendi.
Allah yardımcınız olsun
