Para mutluluk getirir mi? Kaç paraya mutlu olunur?

Dostum aslında insanlar para istemezler, para ile satın alınabilen şeyleri arzularlar sadece. Mesela kendimden örnek vereyim ve örnek bir hikaye oluşturayım. Sabah evden çıkarken orta halli veya az üzerinde bir araç kapıda olsun isterim, o araca binince eli yüzü düzgün bir cafeye gitmek isterim ve oraya gidene kadar acaba ne yakar diye düşünmemek isterim. Bir mekana geldiğimde atıyorum en sevdiğim yemek olan bol sarımsaklı yoğurtlu bir mantı, hatta 2 porsiyon yemek isterim ve acaba fiyatı ne kadar tutar, bunu alırsam yarına param kalır mı gibi düşüncelerden uzak, huzur ve afiyetle en sevdiğim yemeği yemek isterim. Üzerinde sama sapan 3in1 granül kahvelerden değil, kalite kokan düzgün bir kahve yudumlarken yanında birinci sınıf bir Belçika çikolatası yemek isterim. Modelini çok beğendiğim bir saatin fiyat etiketine bakmaya bile gerek duymadan, bunu dert etmeden alabilmek isterim. Avm de gezerken önünden geçtiğim bir mağazanın vitrininde o çok beğendiğim gömleği fiyat sormadan almak isterim. Daha derinleştirirsek sevdiğim bir muhitte mümkünse manzaralı bir daire de oturmak isterim. Telefonum ve bilgisayarım hızlı olsun, aksilik olur ve telefonum 28. kattan düşerse karalar bağlayıp yas tutmadan aynı kalitede bir telefonu aracıma atlayıp tekrar alabilmek isterim mesela, yaz aylarında temiz bir sahil kenarında denize girmek, sahilde buralarda su ve içecek hatta lahmacun ateş pahasıdır diye düşünmeden, sinir stres yapmadan canım ne isterse yemek ve içmek isterim.


Her ay 2 kere takımımın iç saha maçında tribünde olmak için kombine, ayda 1 kere tiyatro, 1 kere konser, 2 kere sinemaya gitmek isterim mesela. İnsanlar belirli hayat standartlarını yaşamak ister ve bu yaşam standartlarına ulaşabilmek için gerekli miktarı kabaca hesaplamaya çalışırlar aslında. Ben bir ev ve araba hariç pek bir şey istemem, yazlık bile istemem her yıl 1 ay boyunca 5 yıldızlı bir otelde her şey dahil premium bir açık büfe tatil olduktan sonra ne yapayım yazlık mülkü, hiç gerek yok. Avrupa ve genel olarak gelişmiş ülkelerde bu standartlar sağlanabildiği için çok mutlular, hiçbir işi kötülemek gibi olmasın ama en basit ve getirisi az işi yapan bir Alman çalışan ülkesi şartlarında o kadar düşük geliri olmasına rağmen hatta işsizlik maaşı bile alsa bizim ülkeye gelip paşalar gibi 1 ay kral tatil yapabiliyorlar, biz ne kadar yüksek beceri gerektiren işte çalışırsak çalışalım onların bulaşıkçı, çaycı vs. hiçbir düşük gelir düzeyindeki çalışanının standardına ulaşamıyoruz. Yine Almanya'da 1 saatten kısa süre çalışıp elde edilecek bir miktar para ile 1 ay boyunca sınırsız toplu taşıma kullanabiliyorlar mesela, 2005-2015 model ikinci el araçlar bir çalışanın sadece 1 aylık maaşı ucuzluğunda, sıktı artık biliyorum ama hala da bizi kıskandıklarına gönülden inananlar var. Almanya'da 300-500 euro gibi 1 haftalık erzak veya 1-2 haftalık kira parasına satılan 2000-2005 model arabalar var, biz hayalini bile kuramayız öyle düşün yani. Aslında bakarsan verdiğim örnek hikayede ortalama bir Alman kadar yaşamak istiyormuşum fazlası değil, paranın mutlu etmesini beklemiyoruz, paranın satın alacağı şeylerin mutlu etmesini bekliyoruz.

Eyvallah , doğum günün kutlu olsun