Boşuna yaşıyor hissi

Merhaba

Benim adım ali yaşım 23, Mardin'de yaşayan biriyim. Şimdi küçükken okulda baya ezildim ve küçük düşürüldüm liseye kadar, aile sorunları ayrı dert babam yok var ama yok gibi. Bu aile ve okul olayları beni etkiledi ki sosyal fobi bir birey oldum. İnsanları sevmiyorum, utangaç yapım var, insanlar ile iletişimim kötü yanı nasıl desem bu dünyaya yabancı gibiyim insanları çözemiyorum amaçları ne o haldeyim yani. Boş bir insan düşünün yeni gelmiş dünyaya.

İş desen işe girmeye korkuyor gibiyim insanlardan zarar görürüm diye yada başaramam, sokakta yürürken bile en ufak korna sesinde ürperiyorum, herkes bana bakıyormuş gibi hissediyorum, kalabalık ortamlar sevmiyorum, yalnız kalmayı seviyorum, insan yüzü görmek istemiyorum, hiç atılgan değilim iş konusunda, özgüven hiç yok, cesaret hiç yok, pısırık biriyim daha çok şey varda beni anlarsınız ne durumdayim diye hep evdeyim.

Annem çalışıyor ben evdeyim, annem iş bul çalış diyor yapamıyorum bu durumdan dolayı, durumu anlattıyorum bahane filan diyor anlamıyorum beni bana desen yok. Bende annemin durumuna üzülüyorum çünkü kadının astım var, her iki kollunda kas yırtılması var, kansızlık var o hâlde temizlik işine gidiyor ve üzülüyorum.

Yani demem o ki benim bu sorunlar yüzünden dünyaya yabancı biriyim ve psikolojik sorunlarım var kaç doktora gittim devlete tâbi ilaç tek verdi. Bu durumdan o kadar sıkıldım ki bir an önce ölmek istiyorum ölmesem bile kendim yapmayı düşünüyorum. O kadar bıktım ki bu hayattan anlatamam saçım dökülüyor artık düşün yani birde 23 yasındayım ama 30 görünüyorum neredeyse çöktüm.

İçimi dökmek ve tavsiye almak için yazdım bunları kusura bakmayın.

Hocam işe girerseniz psıkolojiniz biraz daha düzelir hayatı unutacak aktiviteler yapın yani

spor salonuna yazılın spora baslayın hocam cesaret ve özgüveninizi toplamanıza ciddi yardımcı olur ayrıca kitap okuyun vs. kendinizi geliştirmeye çabalayın her zaman için

Psikolojik tedavi alman lazım normal değil bu kadarı. Özgüvensiz olmak ayrı bir olay ama senin ki psikolojik bir travmaya dönüşmüş, kendi başına aşabilmen zor gibi.

Yazdıklarının hepsinin üzerine tersini yap. Evde oturdukça daha çok düşüncelere kapılırsın sorgularsın ve imkansızlıktan belkide daha çok üzülürsün tam tersini yap abi, çık gez, çalış işe git korkma, kazandığın ile bıktığın hayatın üzerine git belki bazı şeyler değişecektir az yada çok ama değişecektir elbet! Dikkat et kendine.

Bende öyle düşünüyorum da nasıl bulacam doğru doktoru

Demesi kolay da hocam benim şuan ki durumumu bir tek allah bilir her gün dışarı çıkıp geziyor ve iş arıyorum belki iyi gelir işte bulurum tek taşta iki kuş vururum diye ama yapamıyorum.

her şeyden önce profesyonel bir destek almanız gerekiyor. Okulda yaşadığınız şeyleri bir kenara bırakın, okul bitti. Kendinizi yeni bir dünyaya adım atmış gibi şartlayın ve her şeye yeniden başlayın. Spor yapın, işe girin, iş değiştirin, hayatınızda bir şeyleri değiştirmenin nasıl bir şey olduğunu öğrenin, yeni insanlarla tanışın, konfor alanınızın dışına çıkın. Her şeyi yapabilecek güçte ve inançta olduğunuzu unutmayın. Yeter ki isteyin... Tabii her şeyden önce profesyonel destek şart. Psikolojik destekle bu günleri daha rahat aşacağınıza eminim...

Doğru doktor diye bir şey yok, mümkün olduğunca bulunduğun çevreden uzak bir yerdeki doktora git rahat rahat konuş ne varsa.
Kafandakileri yenmeden spora da gitsen ne yaparsan yap sonucu hep aynı olur.