Bu kısa makaleye başlarken devletimi çok seviyorum belirtmek isterim. (Türk Milletçisiyim)
Öncesi
Dün işlerimi yetiştirmek için işten izin aldım. Bir ara yine sanayiye iş yerine uğradım. Sanayideki kaynakçı arkadaşın abisi içdaş’da kaynakçı.
“Abi sen İş güvenliği uzmanısın içdaşa girsene alırlar seni”
sürekli üsteliyor. Abisini aradı konuşturdu. Aynı zamanda metalurji ve malzeme müh. Olduğum için işe alınma ihtimalim %90. Maaş ta 10-13k arası olur muhtemelen.
Yine de sıcak bakmıyorum. Yaşadığım ilçeyi seviyorum. sürekli aynı işte çalışmak ilerisi için sorun. Düz bir hayat başarı şansı sıfır.
Bu Gün
Sabah işe giderken iki emekli komşumuzun arabaları dikkatimi çekti. Türkiye’de yaşamanın ve emekli olmanın kazancı yüzüme tokat gibi çarptı.
şimdi bu tokatı size gönderiyorum.
Türkiye’den emekli vatandaşın arabası. Aylık maaşı 2k
Fransa’dan emekli vatandaşın arabaları. Maaşı 2k euro
Plan
Şu anda sanayide bir bahane ile komserlikten atılan polisin işlettiği çay ocağında çay içiyorum. Biraz sonra mesai başlayacak. Fotoğrafları ona da gösterdim ve ekledim.
“çocuklarımı ingiltereye göndereceğim, fakir vatansever olacağına zengin vatansever olsunlar”
planım 4 yıl önceye dayanıyor. Çocuklarımın önüne engel olabilecek unsurları tek tek kaldıracağım. Henüz küçükler 1-3 yaşlarında. Kalan süre içerisinde onları gönderebilmek için gerekenleri yavaş yavaş inşaa edeceğim.
işte gerçekler.
Konu başındaki işe sıcak bakmamamın nedeni. Sabit gelirli bir iş bu plana ulaşmamı engeller.
iyi forumlar.
