Hayat Amaciniz Ne?

Isim ve ugrasim surekli var ama surekli ayni dongude hissediyorum kendimi. Ve her hayat bir digerinin kopyasi insanlar; doğ, beslen, ciftles, calis, uyu, uyan, beslen, calis, gez, uyu. Genel olarak normal bir hayat hep bu dongude gidiyoruz. Hayatta yapabilecegimiz aktiviteler bana artik cok kisitli gelmeye basladi. Hic bir seyden keyif almiyorum. Bi amac goremiyorum daha dogrusu. Diyelim ki cogunlugun amaci gibi cok para kazanmak istedin kazandin, ee napcan sonra diyelim ki bir suru esya aldin kullandin sonra? Dunya turu yapmaktan bahsedelim, gezdin gordun, gorunce noldu peki. Yaptigimiz her aktivite omrumuzu tamamlamak icin zaman oyalamak gibi geliyor. Sizin amaciniz ne? Hayatta veya gun icinde ne yapmaktan keyif alirsiniz?

Dünyaya nasıl baktığınıza bağlı .
Dünyayı bir amaç değil de araç olarak görürseniz her şey daha anlamlı gelmeye başlayacaktır.

Beni hayatta en mutlu eden şey, karşımdakinin gülümsemesi. Bazen bir çocuk, bazen yolda yürüyen biri, sevdiklerim, kim olursa artık... Hayat amacımı bu olarak görüyorum, karşımdakine mutluluk verebilmek beni çok mutlu ediyor. İnsan, hayatını, ben diye yaşadığında mutsuz olmaya başlıyor, ama tam tersine çevirip, biz gözüyle etrafına baktığında dünya adına bir şeylerin değiştiğini gerçekten fark ediyor.

Tamamen aynı durumdayım.

Bu durumu çözmeye çalıştım, bir yol bulamadım.

Sadece vakit dolduruyor gibi hissediyorum. Fakat halimden memnunum, alıştım galiba.

Şu kitabı okumanızı tavsiye ederim; https://www.dr.com.tr/Kitap/Var-misi...=0001903548001

Storytel üzerinden dinleye de bilirsiniz.

Herkesin amacı düşüncesi farklıdır. Ben bu hayatı kısa bir film olarak görüyorum. Hayattaki en temel ve en büyük amacım Rabbimin rızasını kazanıp bu dünyadan göçüp gitmektir. Arada yaşananlar vs çok ta önemli değil benim için

Bende senin gibiyim devamlı sorguluyorum. Rutine bağlamış bir işim ve hayatım var. Eşimde bende memurum gelir durumum iyi evim ve aracım var. Bulunduğum nokta belki de ülkenin yarısından fazlasının hayali olan bir nokta. Ama sıkılıyorum artık bu monotonluktan. Dolayısıyla ne yapmam gerektiği konusunda kendi iç dünyamda şu kanıya vardım. Öncelikle inancım gereği vazifelerimi eksiksiz yerine getirmeli su gibi akıp giden zamana eyvah etmemeliyim. Bir diğer husus çok iyi bir girişim yaparak memurluktan ayrılıp hedeflediğim refah seviyesine ulaşmalı ve bu refahtan başta yakınlarım olmak üzere herkese yarar sağlamalıyım. Paylaşmanın, yardım etmenin, sevindirmenin vermiş olduğu duygunun beni bu durumdan çıkaracağı düşüncesindeyim.

Çünkü ben yanlış bir yerde doğmuşum


https://www.youtube.com/watch?v=HNhBOUS73vc

Kalpler ancak Allah'ı anmakla huzur bulur • Rad 28