İsteyen çok oldu ama güvenebileceğim birisini bulamadım netten. Kendi akrabalarımız da istedi. Dedim en azından ara sıra görürüz takip ederiz onlara verelim dedik.
Dün bir tanesi gitti, bugün az önce de diğerini verdik. Kapıyı kapattık salya sümük ağlamaya başladık eşimle. O kadar kısa sürede bile ne çok bağlanmışız onu anladım. Bir tane yavrumuz kaldı onu da yarın almaya gelecekler. Allah'tan anne kedi aramıyor yavrularını veya arkasından ağlamıyor. Zaten bir müddet ayrı takılıyorlardı başka odalarda filan. Yinede uyurken beraber uyuyorlardı.
Tek tesellimiz ömürlük yuvaları olacak. İmkanım olsa asla bırakmayacaktım ama evimizde zaten 3 kedi daha var. Karşı bakkalın oralarda beslediğimiz siyah bir kedi var. O da hamile sanırım. Yarın onu eve getirmeyi düşünüyorum, doğumuna daha var ama en azından iyi beslensin ve bebeklerini sokakta doğurmasın. Yemek aramaya gidince saatlerce gelmedileri oluyor. Yavruların başına bir iş gelebilir veya hastalanabilir.
Öyle işte biraz dertleşmek istedim. Alışıyoruz sonra yuvadan uçuyorlar.
Neyse canları sağ olsun da, tüyleri kadar ömrü olsun da gerisi mühim değil.
