Babam olmadan geçireceğim ilk bayram.

Selamun aleyküm değerli dostlarım,

Geçtiğimiz ocak ayının 31'inde Babam vefat etti. Bugün tam 3 ay 2 gün oluyor. İçimde hiç bayram coşkusu yok. Bayram namazı çıkışında annemi babamı arar bayramlaşırdım yanlarında olamasam da, yanlarındaysam birlikte saf tutardık. Kılar eve gelir birlikte kahvaltı yapardık, şimdi hiç bir önemi yokmuş gibi hissediyorum. Bir başkasına anlattığımda benim derdimin ve acımın umurunda olmadığını hissediyorum. Bugüne kadar hep içime attım, bugün ilk defa bir şekilde paylaşıyorum içimdekileri. Pantolonunun cebinde harçlığım hazır olur, evin kapısından girdiğim gibi elini öperdim, annemin elini öperdim, babam hemen harçlığımı verirdi. Şimdi cüzdanında katlanmış kenara bir yere sıkıştırdığı 20 lirası var hatıra.

Ben mi bu hayata yük oluyorum? Yoksa bu hayat mı bana yük oluyor artık?

Aynada kendime her baktığımda babamı görüyorum, neler başarabildiğimi görsün istiyorum, benimle gururlansın istiyorum. Artık sadece isteyebilirim, olmayacağını bile bile sanırım.

Böyle işte sevgili dostlarım. Ne eşime, ne anneme ne de abime dökebilirdim bunları, sanırım burada kim olduğum bilinmeden anlatmak daha rahatlattı.
Böyle bir bayram sabahına sayılı saatler kala içinizi burktuysam özür dilerim. Hakkınızı helal edin.
Bir kardeşiniz olarak babası ya da aile fertlerinden birisi ölmüş olanlara Allahtan rahmet diliyorum.
Anne ve babası yaşayanlar ise bu satırları okuyorsa, doya doya sarılsın, öpsün koklasın. Çünkü bir zaman geliyor ki yapamıyorsunuz artık.
Ölüm, insanoğlunun her türlü hırsını ve ihtirasını acıya yenik düşürüyor.

Sevgi ve saygılarımla.
Sevdiklerinizle bir, beraber ve mutlu nice bayramlar yaşamanız niyazım ile.
Hayırlı bayramlarınız olsun.