Not: Son günlerde açılan intihar konuları ile hiçbir alakası yoktur. Böyle bir düşüncem asla yoktur ve olamaz. Sadece inanılmaz bir ruhsal bunalım içerisindeyim.
Merhaba, Mayıs'ta askere gideceğim. Yedek Astsubay olarak başvuru yaptım. Çıkar ise 1 sene yapmak nasip olacak.
Yaklaşık bir senedir hayatım kötü gidiyordu. Tamamiyle kötü. Hatta şöyle söyleyeyim bir hayatım yok gibi hissediyordum.
Aslında şanslı bir insanım, bunu inkar etmiyorum asla. Çok uzun süreli harika bir ilişkim var. Çok güzel bir aileye sahibim.
Fakat çok duygusal bir kişiliğe sahibim. Ayrılıkları, vedaları kaldırmam zaman alıyor. Sevdiğimle çok güzel bir 4 sene geçirdik.
Maalesef geçtiğimiz Haziran ayında İstanbul'dan taşındı. Tek arkadaşım oydu. Tek dostum. Tek hayat, yol arkadaşım. Sadece sevgilim değildi. Çok daha fazlasıydı.
O gidince bu koskoca şehirde yapayalnız kaldım. 1-2 arkadaşım var fakat herkesin kendi hayatı kendi yoğunluğu var maalesef yapayalnız kaldım.
Ailem de çalışan insanlar onlarla da çok vakit geçiremedim. Gün geçtikçe yalnızlaşmaya devam ettim. Hep Allah'a sığındım, hep dua ettim.
Bu süreçte sağlık problemleri geçirdim çok ciddi acılar çektim, ameliyat süreçlerim oldu. Güzel sevdiğim yanımda olamadı. Çok uzaklara gitmişti çünkü.
Ben de onun zor zamanında yanında olamadım. Bilet paraları her şey ortadaydı. Bir şekilde gitsem bile kalacak param yoktu.
O gittiğinden beri rengarenk dünyam simsiyah oldu. Hiçbir şeyden tat alamaz, zevk alamaz oldum.
Çok yalnız kaldım. Gün geçtikçe yalnızlaştım. Evet her gün konuşuyoruz, telefondayız, görüntülüdeyiz. Ama birisini seven aşık olan insanlar çok iyi anlar benim durumumu.
Ben onun kokusunu bile duymayalı aylar oldu. Her gün şükrediyorum hayatta olduğu için. Ama dostlar içimde hep bir boşluk var.
Geceleri uyuyorum mutsuz, sabahları uyanıyorum mutsuz. Kahvaltım bile anlamsız.
O'nu o kadar güzel o kadar temiz seviyorum ki. Hiç abartmıyorum; gördüğüm zaman bile gözüm dolardı. Yanımdayken bile her an özlerdim.
Yazının başında da belirttiğim gibi her şeyim o olduğu için o gittiğinden beri ne arkadaşım kaldı ne dostum ne de hiçbir şeyim.
Çünkü yediğimiz bir, içtiğimiz bir, gezdiğimiz bir, sevindiğimiz bir, üzüldüğümüz bir olunca ve bunları uzun zamandır yaşayamayınca koskoca bir boşluk oluştu içimde.
Tarifsiz bir boşluk bu. Ne kadar anlatırsam anlatayım yaşamadan anlaşılmayacak bir boşluk.
Bu süreçte yaşadığım zor süreçlerden Allah'ın da izniyle (sağlık problemlerimi) fiziksel ve ruhsal acılar çeksem de bir şekilde atlattım. Şimdi ise bir süredir ruhsal bunalım ve acı çekiyorum yalnızlıktan.
Yalnızlık iyidir dedim. Kendimle baş başa kalmak iyi gelir dedim. İstanbul'u tek başıma gezdim. Milyonlarca insanın yanından geçtim. Farkedilmedim bile.
Hiç kimseydim. Bazen otomatik kapılar bile görmedi beni. Açılmadı, bekledim öylece. Kimseleştim. Bana değer veren kimse kalmamıştı etrafımda artık.
Oysaki hayatım boyunca iyi insan olmaya, insanların kalbini kırmamaya çalışmıştım. Vefasız olmamaya çalışmıştım. Hayat neden bu şekilde karşılık vermişti bana?
Hayatım boyunca başımdan geçen tüm zorlukları "sınavdır" diyerek sabrettim. Hep geçmesini, düzelmesini bekledim. Umut ettim. Ama hiç bu kadar zorlanmamıştım dostlar.
Bu günlerde geçer mi diye beklemekten çok yoruldum. Hayatım o kadar sıradanlaştı ki. Aynı kısır döngüde devam ediyor. Sabah kalk bir gününü geçir ve akşam uyu.
Tüm bu kısır döngünün içerisinde yapayalnız, tek bir başıma kaldım. Askerlik bile bir umut oldu benim için bu süreçte. Belki güzel insanlarla karşılaşırım, yalnızlıktan bir nebze de olsa kurtulurum diye.
Geçen sene 14 Şubat tarihinde sevdiğime evlenme teklif etmiştim tektaş bir yüzük alıp. Ne kadar mutluyduk. İlk kez bir 14 Şubat'ı çok uzakta geçireceğiz.
Maalesef yanında olamayacağım güzel sevgilim, ama seni çok seviyorum. Her zor anımda yanımda olduğun ve ellerimi hiç bırakmadığın için sana minnettarım.
Bu yazıyı da biraz sana karşı olan hislerim için paylaşmak istiyorum. Belki görecek ya da görmeyeceksin ama sana inanılmaz bir sevgi besliyorum. Ama bunu sen zaten çok iyi biliyorsun. Her gün sana bunu hissettirmeye çalışıyorum elimden geldiğince.
Telefonu kapatırken bile "seni seviyorum" demeden kapatmayız. Eğer olur da Allah göstermesin başımıza bir şey gelirse son söylediğimiz şey bu olsun diye.
Bu kadar naif, bu kadar mükemmel seviyoruz birbirimizi. Senin gibi birisine sahip olduğum için çok şanslıyım. Seni hayatta olduğum sürece sevmeye devam edeceğim.
Sevgililer günün kutlu olsun sevgilim. (Buradan da kutlamış olayım hatıra kalsın, zaten yarın kutlayacağım güzel bir şekilde.)
Ölmeyi hem istemek hem istememek; nedense yalnız geçirdiğim bu kocaman sürede birçok kapı suratıma kapandı. Yeni üniversiteden mezun birisi olarak başvurmadığım hastane kalmadı. Kpss ile devlet kurumlarına da başvuru yaptım. Polislik, askerlik başvuruları da yaptım ve elimde kocaman bir sıfır. Sevdiğim uzaklarda benden bir umut her gün olumlu bir haber beklerken ben bu koca bir senede hiçbir şey başaramadım. Elimden geleni yaptım ama maalesef olmadı. Kader yüzüme gülmedi bu sefer. En son başka çarem kalmayınca askerliğe başvurdum. Şimdi sonucu bekliyorum. Mayıs'ta belli olacak. Askerde şehit olmayı istiyorum çünkü sanki askerden döndüğümde bile hayatımda hiçbir şey değişmeyecek, bir aile kuramayacağım sevdiğimle, bir iş bulamayacağım, geçinemeyeceğim, başarısız olacağım gibi hissediyor ve daha da karanlığa gömülüyorum. Aynı şekilde hayatta kalmak istiyorum çünkü arkamda bıraktığım insanları üzmek, mahvetmek istemiyorum. Onlarla çok güzel hayaller kuruyorum. Özellikle de sevdiğimle. Doğru insan hayatta bir kez karşınıza çıkar. Çoğu insan doğru insanı bulamadan bu dünyadan göçüp gider. Ben hayatım boyunca temiz kalpli olduğum için kendim gibi birisini ve benim için doğru insanı bulabildim. Allah nasip etti. Fakat bunun dışında hayatım boyunca eğitim hayatımda olsun kariyer hayatımda olsun (olmayan kariyer hayatım) maalesef bir sonuç elde edemedim. R10'da çok güzel başarılarım oldu fakat biliyorsunuz ki benim gibi küçük çaplı ticaret yapanlar ekmeğini buradan kazanamaz. Hayatını buradan kazandığı para ile idame ettiremez. Belki 1-2 faturasını ödeyebilir ama asla evlenip yuvasını kurup bunu devam ettiremez. Bu yüzden bir şekilde ölmeyi istemekle istememek arasında sürekli gidip geldiğim yoğun buhran dönemine girdim bir ara.
Şu konuda çok hassas bir şekilde fikrimi belirtmek istiyorum. Siyasete girmek asla istemiyorum. Fakat bazı büyüklerimiz diyor ya; her yerde iş var gençler iş beğenmiyor çalışmıyor tembel gibisinden. Kaç tane hastane gezdim bir sağlıkçı olarak, kaç özel hastahaneye şartları kötü olmasına rağmen cv bıraktım saymadım. Ben kapıdan çıktıktan sonra o cv'ler birer birer buruşturulup çöpe atıldı. Ben 20 yaşındayım. Devletimiz keşke benim gibi insanların elinden tutsa. Evet büyüklerimizin söylediği sözler bazı kesimler için doğru. Ama benim gibi çalışmayı seven, çalışmaktan zevk alan keyif duyan insanlar için geçerli değil. Fakat onlar bu fikirlerini belirtirken genele konuşuyor. Tüm gençleri aynı gösteriyorlar. Hiçbir sosyal medya platformunu kullanmıyorum. Sadece günümün büyük çoğunluğunu kendimi geliştirmek için kullanıyorum. Sürekli formlar doldurarak iş bulmaya çalışıyorum. Şu anda en büyük ve tek hayalim olan sevdiğime kavuşabilmek ve yuva kurabilmek için gece gündüz çabaladım birçok insanla irtibata geçtim fakat hiçbir netice alamadım. Özellikle en büyük hayalim Polis olmaktı buna da puanım yetmesine rağmen bu sene çıkarılan bir kural ile sınava alınmadım. Her kapı birer birer yüzüme kapandı. Çalışmak istedim, biliyorum çok üniversite mezunu var, çok genç var çalışmak hayat kurmak isteyen fakat devletimiz keşke biraz daha özen gösterse bizlere iş bulmamız konusunda. Devlete girmek istesen 30 tane sınavdan geçiyorsun, torpil çok fazla dönüyor. Aynı şekilde özele girmek istesen o şirkette çalışan kıdemli bir tanıdığın olması gerekiyor. Kısacası hiçbir şekilde iş bulamıyorsun. Arkadaşım Bim'de çalışmak için torpil buldu öyle girebildi. (Kendisi de sağlıkçı.)
Bu yazıyı sadece biraz içimi dökmek ve sizlerle paylaşmak için yazdım. Duygularımı yazıya dökerek çok daha iyi ifade edebiliyorum.
Hayatta olduğumuz sürece umut vardır. Bunu biliyorum. Sadece beklemekten, çaresizlikten ve sonuç alamamaktan çok yoruldum. Bir de yalnızlıktan.
Umarım tekrar kavuşabiliriz ve hayalini kurduğumuz her şeyi birer birer gerçekleştirebiliriz güzel sevgilim. Allah'ım nasip eder inşAllah. Her gün dua ediyorum.
Elimden başka hiçbir şey gelmiyor şu anda. Önümüzdeki KPSS'ye tekrar gireceğim. Tekrar deneyeceğim şansımı. Ama dört duvar arasında zaman hiç geçmiyor.
İnanılmaz bir psikolojik bunalıma girdim. Doktor, ilaç vs hiçbir şey bunu çözemez maalesef. Umarım seneye bu zamanlar hayatım iyi yönde değişmiş olur.
Tek isteğim ilerleyen zamanda buraya gelip "Başardık! Hayallerimize ulaştık!" şeklinde bir konu daha açmak. Umarım bu da nasip olur.
Buraya kadar vaktinizi ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. İyi geceler dostlarım.
Bir de sizden ricam dualarınızda olmak. Aklınıza geldikçe, dualarınızda bize de yer verirseniz çok mutlu olurum. Şimdiden Allah razı olsun.
Bi telefon kadar yakınım kardeşim. Ne sıkıntın olursa yanındayım... Yazman araman veya çağrı atman yeterli...
