digiklan adlı üyeden alıntı:
mesajı görüntüle
söylediklerinize harfiyen katılıyorum. etiket için de teşekkür ederim.
elbette tüm deneyimlerimi paylaşmaktan mutluluk duyarım.
öncelikle söz konusu ateş buz met falansa durum gerçekten çok kritik.
kullanıp bırakmış biri olarak neler yaşadığımı bir ben bilirim...
çevremde bunları kullanıp da bırakabilen birini tanımıyorum.
zaten met kullanan her üç arkadaşımdan biri ceza evinde.
öyle paranoyaklık yapıyor ki, 40 senelik dostunu düşman görüyorsun.
bu maddeler insanı iliklerine kadar bencilleştiriyor.
madde ile aranızda ne varsa ezip geçiyorsunuz.
aileniz, arkadaşlarınız, sevgiliniz, eşiniz fark etmiyor.
ben uzun süre bırakmak istiyordum. ama beceremiyordum.
öyle sinsi birşey ki, sürekli iradenizi yokluyor.
arkadaş ortamında hep konu dönüp dolaşıp ona geliyor.
hatta beyniniz size sürekli oyun oynuyor. gerçek anlamda kendinizi kandırmanızı sağlıyor.
içmediği zaman 3 gün boyunca uyku uyuyorsunuz. sadece tuvalete falan kalkarsanız kalkarsınız.
zaten maddenin etkisinde 1 haftaya yakın uyumayanlar var. tam deli işi.
diyelim ki, bir müddet kullanmayı bıraktınız. unutmaya çalışıyosunuz.
inanması güç ama burnunuza onun kokusu geliyor. kendini hatırlatıyor.
çok alakasız bir yerde kokusu geliyo. rüyanızda görüyorsunuz kullanırken falan.
hatta daha ötesi, hiç alakası olmayan insanların tavırlarını 'met kullanmış kesin' diye düşünüyosunuz.
yani çok çaresiz bir kısır döngü. sürekli aynı tuzağa düşmek insanı yiyip bitiriyor.
ben nasıl bıraktım?
hayatımda amaç edindim. hedef koydum. tüm arkadaşlarımla ilişkimi kestim.
bana ulaşmak istemesinler diye ağır tehditler ettim. çünkü arkadaş bu konumda şeytanınız oluyor.
şuan hala birlikte olduğum kızla tanıştım. beni alıkoyan en büyük nedendir kendisi.
spor yaptım. bol bol kitap okudum. birkaç kere şehir dışına çıktım. ortamlardan tamamen soyutladım kendimi.
dışarıdan herhangi bir destek almadım. ama destek alınmasını şiddetle öneriyorum.
çünkü benim bahtıma bırakabildim. açıkcası şansta biraz yanımdaydı.
fakat bu şans milyonda bir gelir. kimse kendi başına bırakma cesareti göstermemeli.
dışarıdan destek şart. aynı zamanda da, kendimde faydalı gördüğüm şeylerin yapılmasını öneririm.
hayatta amaç bulmak, hedef koymak, spor yapmak, kaliteli beslenmek, sağlıklı bir sosyal yaşantı kurmak. hepsi bu.
umarım en yakın zamanda kurtulur. şimdiden büyük geçmiş olsun.
*edit: bu arada bahsettiğiniz maddeler dopamin hormonlarını coşturan kimyaya sahip.
bunu kullanan kişi kendini çok başarılı, yakışıklı, mutlu, huzurlu hissetmesi bu sebeptendir.
işte maddenin etkileri bittiğinde, dopaminde dibi görür.
fazla dopamin salgılamaktan artık reseptörlerin yenilenmesi için zamana ihtiyaç vardır.
işte bu sebeple bahsettiğim şeyler hızlıca bu reseptörlerin yenilenmesine yardımcı olur.
başarmanın hazzının verdiği dopamin met eksikliğini giderecek kadar güçlüdür.
bu noktaya odaklanılmalı.
