Acaba hayatta neleri kaçırıyoruz?

Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir metro istasyonunda, kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre içinde, çoğu işe yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının önünden geçip, gider. Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar sonra, ilk kez orta yaşlı bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye sonra da gitmek zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna devam eder. Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar sonra alır. Bir kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının önüne koyduğu kaba atarak, hızla geçer, gider. Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp, eğilerek dinlemeye başlar ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için acele ettiğini belirten ifadelerle hızla yoluna devam eder. En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan çocuğu olur. Annesinin çekiştirm elerine rağmen, çocuk önünde durur ve dikkatle kemancıya bakar. En sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu yürümeye zorlar. Oğlan arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce annesinin peşinden gider. Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de anne, babaları tarafından yürümeye devam için zorlanarak,uzaklaştırılırlar. Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece 6 kişi, çok kısa bir süre durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para verir. Kemancı çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı bitirdiğinde ise sessizlik hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez, alkışlamaz.

Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell olduğunu ve elindeki 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık eserleri çaldığını anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini konserinden iki gün önce Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara satılmıştı... Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell'in öylesine bir kılıkla metroda keman çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama, keyif alma ve öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği kurgulanmıştır. Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte güzelliği algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz? Beklenmedik bir ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın en iyi müzisyeni, dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup, dinleyecek bir dakikamız dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?

“Ölmek bir şey değil / yaşamamak korkunç.”

Güne anlam dolu başlattı. Teşekkürler.

Yurt dışı hayallerim için işe girdim, ekstra online çalışıyorum. Sosyal hayatı bitirdim diyebilirim. Bazen pismanlıgım oluyor bazen degilim.. Hayatı kaçırdım gibi geliyor.

Rica ederim. İnternette rastladığım Şimdiye Odaklanmak isimli dökümanda gördüm. Hoşuma gitti, paylaşayım dedim

Bende aylikli calisiyordum biraktim calismayi evliyim bu arada evim kira suan elektrikcilik yapiyorum piyasada ve ne kadar cok zamanimizi baskasinin isi icin bosa harcamisiz bunu anladim 29 yasinda suan serbest calisip isimi yapiyorum ve kendime istedigim gibi vakit ayiriyorum

Daha önce okuduğum bir şey olsa da; normalde okuldayken internetim bitmesin diye neredeyse hiç girmediğim R10'a girmemin ve birisinin o sıra bunu içeren konusunun forum listesinde olmasının ve benim tıklayıp okuyup hatırlamamın bana bir mesaj olduğunu düşünüyorum ve evet aslında hayatın koşuşturmacasında hiç görmediğimiz o kadar detayı kaçırıyoruz ki ...