Geçim kaygısı ? Gelecek ?

Geçim kaygısı olmadan yaşayabilen var mı genç orta yaş hiç farketmez. Çünkü artık düşünmekten yoruldum. Yemek ye yağa zam. Dışarı çık dolar tavan. Elektronik eşya al milyarlarca borca gir. 2023 de tek şansımız olduğuna inanıyorum eğer ki o şansı da tepersek bizden daha birşey olcağını düşünmüyorum. Beni en çok üzen şey ise 23 24 yaşındayım eğlenicek gezicek bunları dert edemicek yaşta iken 1 kere dünyada yaşıyorken bunları düşünüp genç nesil olarak hayatımızın mahvolması. Sonra düşünüyorum şuan ev geçindiren cocukları olan asgeri ücret 3 k larda iken bir alışverişin en düşük 500 ₺ tutmasından yani inanın genç orta yaşlı kesim dahil hiç kimsenin memnun olduğunu düşünmüyorum. Yani gerçekten halinden memnun olan var mı ? Neler yapılmalı ? Nasıl bir yol izlenmeli. Görmüş geçirmiş abilerimiz var onlarda yazsın biz dinleyelim. Babamla hergün konuşuyorum. Gerçekten merak ediyorum.

23 yaşında evliyim eve 2 maaş girdiği halde yetmiyor daha oğlan 2 yaşına girecek sen düşün artık tek maaş alan adam napsın

Korkarım 2023 te muhalefet iktidara gelse dahi dolar 3 4 liralara düşmeyecek. Bundan sonrası için belki toparlanma olur ama döviz kurunun düşeceğini sanmıyorum

valla hocam bu bizim iyi günlerimiz emin olum 2 çoçuk var tek çalışanım işyerinde çalışıyorum akşamda burda ek gelir için iş yapıyorum yetmiyor inanın bir köşeye para atmayı bırakın günü kurtaracak düzeye gelemedik üniyi bıraktım bu yüzden iş hayatına atıldım direk

Dediğin her şeye katılmakla birlikte yapılacak ilk şey bulunduğun şartları kabullenip ona göre mücadele etmektir bence. Ben de 23 yaşındayım. Son birkaç seneye kadar tek hedefim vardı; insanlık için ne yapabilirim. Sonra yavaş yavaş bu hedef milletim için ne yapabilirime döndü. Bu şekilde giderek küçülerek şu an kendimi nasıl kurtarabilirim boyutuna geldi. Dediğim gibi şartlar zor olsa da kendimizi zorlamamız gerekiyor. Yapılabilecek daha iyi bir şey, daha iyi bir fikir her zaman var. Neye ihtiyacımız varsa o içimizde var. Belki bu yaşımızda biraz yorulacağız, ama yarınımız rahat olsun diye bunlara katlanmalıyız. Ben günde 11-12 saat bilgisayar başında oturuyorum. Kendi işim olduğu için de cumartesi pazarım bile yok. Tabi kafama göre izin yapma durumum oluyor ama işleri toparlayabilmem için bazen aralıksız çalışıyorum. Umarım bir gün karşılığını alırız ne diyeyim

Üniversite sınavına hazırlanıyorum, her türlü açıdan zorlanıyorum. Gerek mental ve gerekse de fiziki açıdan çok sıkıntılı bir durum içerisindeyim. Bir yandan gelecek hayatım, bir yandan özel hayatım tüm her şey üstüme üstüme geliyor gibi hissediyorum. Ne olacağını bilmiyorum, sadece elimden geleni yapıyorum. Ancak her şey gitgide beni yormaya başlıyor. Diyecek bir şeyim yok, teşekkür ederim. İyi forumlar!

Bak arkadaşım bu sene öğretmen oldum. Bu zamana kadar hep internet uzeri çalışıp kendi paramı çok şükür çıkardım. Atanmasam bile babadan kalma matbaam var kira derdi de yok dükkan bize ait. Yazın evleneceğim. Şu halde bile aklımda onlarca soru işareti var. Bu kadar şansı olmayan kardeşlerim ne yapsın?

28 yaşındayım. İlahiyat okuyordum. Son sınıfta terk ettim. İstesem mezun olup seve seve diğerleri gibi milletin sırtında kene gibi yaşardım. Onuruma gururuma yediremedim bu mazlum milletin cahilliğinden faydalanıp söğüşlemeyi. (Benim fikrimdir. Kimseye beğendirmek zorunda değilim. ) Şuan zar zor günü çıkarıyorum. Yinede proje geliştirip birşeyler yapmaya çalışıyorum. Hayallerim var. Günün birinde köylerde yok olan dehalara eğitim veren bir kompleks kuracağım. İlk okuldan mastırına kadar her ihtiyaçlarının karşılandığı bir yapı hayalim var. Sen yapmazsan ben yapmazsam. Bunların Türk`lük millet gibi kavramları sadece sömürüden ibaret.

Türkiye gençleri bu dünyaya, dünyayı yaşayanları görmeye geldi.