Okulda Yaşadığım Rezil Anı (Mülteci)

Merhaba dostlarım ben ortaokulu imam-hatip okudum. (Tavsiye etmiyorum) Ozamanlarda mülteciler aynı şimdiki afganlar gibi sürü sürü geliyordu. Bizim okulada bi tane çocuk geldi. Sınıfımızda çok fakir. Üstü başı yırtık (Türk) bir çocuk vardı. O çocuğun gözü önünde Suriyeli olana mont,ayakkabı, çanta verdiler. O çocukta sadece baktı. Allah bu ülkeyi bu hale getirenlerden bir bir hesap sorsun

Yani ötekileştirme yapmadan maddi durumu iyi olmayan öğrenciyede verselerdi çok iyi olurdu.. Üzüldüm

Bunlar ibretlik şeyler ama anlayana işte.

Bunun gibi örnekler çok gördük, görüyoruz.
Ama bizim cahil kitle, ekonomi çok iyi fakir nerde fakir, herkesin elinde cep telefonu var diye diye bu durumlara geldik.

+
Bugün akıllı telefonu olmayan biri çoğu yerde çalışamaz, mesai başlangıcını telefonuna kurulan bir uygulama ile yapıyorsun hakedişin o şekilde hesaplanıyor.

Ülke yamalı elbiseye döndü

Herkes bu sözü aklına kazısın her mültici konusunda bunu yazacağım ve akıllara kazınacak

Biz Türkler olarak Türkiye'de mülteciyiz. Suriyeliler ve afganlar buranın sahibi oldu kısaca bu yani bana yardım verilmiyorken onlara veriliyor zoruma gidiyor ben Türkiye vatandaşıyım bana yardım yok.

Bu tarz olaylar için bir şey yazmak istemiyorum. Ceza almak istemiyorum.

Suriyeli bir tanıdığım var 4 yıl Türkiye'de kalmış küçükken. Şuan 14 yaşında ve Hollanda'da oturuyor. Bana Türkiye hiç güzel değildi. İyi ki gittik Türkiye'den Hollanda'ya geldik dedi. Yani bize gelip sığınmış 4 yıl şimdi bana diyor ki Türkiye'yi hiç sevmiyorum. Gereken cevabı kendisine buraya yazamayacağım şekilde verdim.

Korkuyoruz...
Ortamda tanımadığımız biri var ise konuşmaktan korkuyoruz.
Biri mikrofon uzattığında konuşmaktan korkuyoruz.
İşimizi kaybederiz diye konuşmaktan korkuyoruz.
Twit atmaktan korkuyoruz.
Sosyal medya da fişlenmekten korkuyoruz.
Sesimiz duyulur diye korkuyoruz.
Başımıza bir şey gelir diye korkuyoruz.
Aç kalırız diye korkuyoruz.
Forumdan banlanırız diye korkuyoruz.
Hakkımızı aramaktan korkuyoruz.

Avazımız çıkana kadar bağırmamız gerekirken, çekildik bir kenara olup biteni izliyoruz ama inanın kendi topraklarımızda kendi vatanımızda nereden zarar alırız diye düşünmekten itiraz edemiyoruz.

Tek korkmadığım nokta, er ya da geç bu günler geçecek. Güneş yeniden doğacak, Türk bayrakları daha ihtişamlı yükselecek semada..

Umarım o gün;
Şimdi 5 yaşında olan oğlum, "siz ne kadar korkak bireylermişsiniz" diye bir cümle kurmaz...