> > Metrodaki kemancı...
> >
> > Soğuk bir Ocak sabahı, bir adam Washington DC'de bir
> > metro istasyonunda,
> > kemanla 45 dakika boyunca altı Bach eseri çalar. Bu süre
> > içinde, çoğu işe
> > yetişme telaşındaki yaklaşık bin kişi kemancının
> > önünden geçip, gider.
> >
> > Kemancı çalmaya başladıktan ancak üç dakika kadar
> > sonra, ilk kez orta yaşlı
> > bir adam kemancıyı fark edip, yavaşlar ve birkaç saniye
> > sonra da gitmek
> > zorunda olduğu yere yetişmek üzere yine hızla yoluna
> > devam eder.
> >
> > Kemancı ilk bir dolar bahşişini bundan bir dakika kadar
> > sonra alır. Bir
> > kadın yürümesine ara vermeksizin parayı kemancının
> > önüne koyduğu kaba
> > atarak, hızla geçer, gider.
> >
> > Birkaç dakika sonra, bir başka adam duraklayıp,
> > eğilerek dinlemeye başlar
> > ancak saatine göz attığında işe geç kalmamak için
> > acele ettiğini belirten
> > ifadelerle hızla yoluna devam eder.
> >
> > En fazla dikkatle duran ise üç yaşlarında bir oğlan
> > çocuğu olur. Annesinin
> > çekiştirmelerine rağmen, çocuk önünde durur ve
> > dikkatle kemancıya bakar. En
> > sonunda annesi daha hızlı, çekiştirerek çocuğu
> > yürümeye zorlar. Oğlan
> > arkasına dönüp dönüp kemancıya bakarak, çaresizce
> > annesinin peşinden gider.
> > Buna benzer şekilde birkaç çocuk daha olur ve hepsi de
> > anne, babaları
> > tarafından yürümeye devam için zorlanarak,
> > uzaklaştırılırlar.
> >
> > Çaldığı 45 dakika boyunca kemancının önünde sadece
> > 6 kişi, çok kısa bir süre
> > durur. 20 kişi duraklamadan, yürümeye devam ederek, para
> > verir. Kemancı
> > çaldığı süre içinde 32 dolar toplar. Çalmayı
> > bitirdiğinde ise sessizlik
> > hakim olur ve kimse onun durduğunu fark etmez,
> > alkışlamaz.
> >
> > Hiç kimse onun dünyanın en iyi kemancısı Joshua Bell
> > olduğunu ve elindeki
> > 3,5 milyon dolarlık kemanla, yazılmış en karmaşık
> > eserleri çaldığını
> > anlamaz. Oysa Joshua Bell'in metrodaki bu mini
> > konserinden iki gün önce
> > Boston'da verdiği konser biletleri ortalama 100 dolara
> > satılmıştı...
> >
> > Bu gerçek bir hikayedir ve Joshua Bell'in öylesine
> > bir kılıkla metroda keman
> > çalması, Washington Post gazetesi tarafından algılama,
> > keyif alma ve
> > öncelikler üzerine yapılan bir sosyal deney gereği
> > kurgulanmıştır.
> > Sorgulanan şeyler; sıradan bir yerde, uygunsuz bir saatte
> > güzelliği
> > algılayabiliyor muyuz? Durup ondan keyif alıyor muyuz?
> > Beklenmedik bir
> > ortamda, bir yeteneği tanıyabiliyor muyuz? İdi...
> >
> > Bu deneyden çıkarılacak kıssadan hisse ise, dünyanın
> > en iyi müzisyeni,
> > dünyadaki en iyi müziği çalarken, önünde durup,
> > dinleyecek bir dakikamız
> > dahi yoksa, başka neleri kaçırıyoruz acaba?
