Sıkılıyorum Sabri, bunalıyorum

Sizde de var mı böyle bir şey yoksa sadece ben mi öyle hissediyorum.

27 yaşında 1 senelik evliyim. Bir fabrikada üretim şefi olarak çalışıyorum. Ama fabrika ortamı hep aynı olduğu için monoton geçiyor günler. Ticarete atılmak içinde sermaye lazım. Muhtemelen devlet memuru olsam ondan da sıkılırdım. Ve benden 1,5k filan fazla maaş alıyorlar. Yani devlet memuru da olsan bu ülkede kaliteli yaşayamıyorsun. Sadece gömleğinin bir düğmesi daha açık olur.

Diğer yandan da şükrediyorum, en azından işim ve ailem var. Sağlığım yerinde. Bunu bulamayanlar da var. Bilmiyorum fikir danışmak için sizlere sormak istedim. Yaşantınızdan memnun musunuz? Veya daha iyi bir yaşam için neler yapıyorsunuz?

Sizin sorununuz rahatlık batması

Valla bana da öyle geliyor ama fabrika ortamında inanın robotlaşıyor insan.

Her rahatlığın daha üstü vardır.
Her batışın daha aşağısı olduğu gibi.
Dibi gördüm daha kötüsü olamaz derken daha çok dibi görmek gibi

Bazen bende de oluyor iş yapasım olmuyor. Bıkkınlık vs. Sonra sağlığımın yerinde olduğu aklıma geliyor ve yaşamaya devam ediyorum.

Benim birçok arkadaşım, hatta neredeyse tamamı fabrika çalışanı. Ben, henüz 15 yaşlarındayken asla bir fabrika çalışanı olmayacağım diye şartlandırmıştım kendimi. Fabrika, dediğiniz gibi insanı robotlaştırıyor. Hele bir de üçlü vardiya sisteminiz varsa ve hafta tatili günleriniz değişiyorsa durum daha kötü oluyor. Maaşları ve sosyal hakları güzel ancak yaşam kalitesini düşüyor bana göre.

Bu ülkede yaşamıyoruz ki, köle gibi çalışıyor ve hiçbir şeyin sahibi olamıyoruz. Karnımızı doyurabilirsek ne ala.
Sosyal aktivitemiz yok, ne bir tiyatro, sinema, gezi, parti, tatil yapamıyoruz.
Almanya'dan adamlar denizaşırı Muğla'ya tatile gelebiliyor da, ben gidemiyorum ya; yanarım ona yanarım.
2 gün önce sordum 30 günlük butik otel fiyatı sabah kahvaltı dahil 15.000 TL, (Almanlar için 1500 €) ben bu parayı yılda kenara koyabilirsem ne mutlu bana.
Sabrediyoruz işte, nereye kadar dayanabilirsek...

Maalesef biz bunu deyince vatan haini muamelesi görüyoruz. Sanki bu hayata durmadan çalışmaya geldik. Balayı olmasa belki de Muğlayı bir daha göremezdim ben. 2000 tl ye gittiğim otel 5800 tl olmuş.

Bende de benzer sıkıntı durumları var. Covid pandemisi bir yandan, kısa çalışmalar, ücretsiz izinler hayat pahalılığı derken zaten, mutsuz olmamız için gereken her şey mevcut. Tek çıkar yolum, tek mutluluğum BNB nin son 1 aydaki mütiş yükselişi.

Bende de aynısı var, ofiste sıkılıyorum eve geliyorum sıkılıyorum, tarlaya gitsem sıkılıyorum, vakit geçmek bilmiyor resmen.