Birden Ani Kararlar vermek.

Merhaba. Hayatımdaki bir sıkıntıyı paylaşmak, yol gösterecek birilerinin olabileceği düşüncesiyle yazmak istiyorum. Bu problem insanlar karşısında mahcup duruma düşmeme neden oluyor. Çok ani kararlar veriyorum. Her konuda değil ama bazı konularda yaptıklarım çevremdeki arkadaşlarımı, insanları kaybetmeme neden oluyor. Olayları biraz akışına bırakıp yavaş yavaş oturup düşünsem, mukayese etsem ve her şeyi akışında kontrollü bir şekilde bıraksam hiçbir problem olmayacak ve ben de bunun farkındayım ama yine de olmuyor. Ne yapmam gerekiyor? Bununla ile ilgili bir uzman eğitimi vs. önerebileceğiniz, ya da tavsiyelerinizle yön verebileceğiniz fikirler var mı?

Ani kararlar vermemenizi öneriyorum. İşler daha iyi olacaktır

Kendiniz olun kendinizden ödün vermeyin , seçtiğiniz yolu-hedefi iyi belirleyin ne yapmak istediğinize kesin kararlar ile netleştirin , ani değişimler şahsen bendede konuda bahsettiğiniz bazı birtakım olayları bende yaşıyorum ancak elimizde olan bir durum gibi değilde anlık gelişen olayların endişesine kapılmamız ile alakalı olduğunu düşünüyorum. Zamanı tutamıyoruz maalesef.

Demek istediğim tam da bu hocam. Endişeye ve öfkeye kapılıyoruz ve birden ani kararlar vererek sevdiğimiz insanları kaybediyoruz. Hep kendim oldum hocam, hiçbir zaman ödün vermedim ama hatam varsa da her zaman hatamı kabul edip affımı istedim. Zaman yönetimini iyi yapamıyoruz ve olayların soğumasını beklemiyoruz. Beklesek, biraz sular durulsa, her şey net görülse o zaman işte çok güzel olacak her şey ama işte bu yüzden olmuyor. Bunların farkına sonradan varıyorum ama o anda işte bütün mantığım duruyor, beynim kilitleniyor. Çok şükür olgun bir insanım ama işte herkesin bir noksan tarafı vardır ve benim de noksanım bu ve bunu düzeltmek benim elimde olduğunu bilyorum.

Sinir ya da bir karar aşamasında hemen vermek yerine kendinize duruma göre birkaç saat ya da birkaç gün daha verin. O arada daha sağlıklı bir karar alabilme yönüne gidebilirsiniz..

Umarım hocam. Çok teşekkür ederim yönlendirmeniz için.

Düşünmeyi alışkanlık haline getirmeniz gerekiyor bence.

Söyle yaparsam ne olur, ofkelenmeyeyim önce bir düşüneyim tartayim demeye alıştırın kendinizi. Zamanla alışkanlık haline gelir

İşte hocam bunu hiç yapamıyorum ama artık bunu yapmaya çalışacağım. Böyle bir durumla tekrar karşılaştığım zamanda bu konuya girip yazılanlara bakıp hatırlayacağım. Bir nevi kılavuz gibi duracak. Umarım bir daha arkadaşlarımı, sevdiğim insanları kaybetmem ve en az zararla kurtulurum. Çünkü bu yüzden çok arkadaşımı kaybettim, birçok arkadaşım da benden soğudu.

Iyi bir psikologla bircok seansla halledilebilir.