Direniyorum, fakat desteksiz her geçen gün zorlaşıyor.

Hepinize teşekkürler, mesajlarınızı okudum. Destekleriniz için minnettarım.

Ortak noktalarımız var. Fakat çalışmaktan asla vazgeçme.

Ben de 26 yaşındayım ve az çok aynı şeyleri yaşadım. Emin ol, hiçbir şey değişmiyor. Ben genelde "beni okuttunuz size maddi anlamda borcum var" diyorum ve katlanıyorum. Öncelikli hedefin şu anki gibi okulunu bitirmek olsun. İyi paralar kazandıktan sonra bakışları değişiyor. Fakat iş işten geçmiş oluyor. Sen kimsenin düşüncesini değiştirmeye çalışma. Münakaşaya girme. Derslerine odaklan ve mezun ol. Umarım her şey gönlünce olur.

Güzel kardeşim, keşke siyaset tartışabileceğim bir babam olsaydı. Babamı 10 yaşında gözlerimin önünde kaybettim ben. Ağlamayı bile becerememiştim. Donup kalmıştım. Neyin ne olduğunu o gece anlayamamıştım. Ta ki ertesi gün cami minaresinden onun selası yükselene kadar... Selasını duymamla gözyaşlarına büründüm ve hiç kimse bana dokunamamıştı. Zaman zaman aileyle sorunlar yaşayabilirsin fakat eninde sonunda sana faydası dokunacak tek kurum ailendir. Beni dinle, asla tamamen terk etme. Sabretmesini bil. Olgun biri olduğunu anladım, bu olgunluğunu kendini ailenden uzak tutarak son verme. Çaresi olmayan tek şey ölümdür. Allah bir dert verdiyse dermanını da verir. Pişman olacağın şeyler yapma, hemen yapman gereken şeyleri erteleme, geç kalma, ailenden kopma. Bugüne kadar 6-7 yıllık canımın içi bildiklerimden tekme yedim ben fakat aile başka. Hiçbir şey için geç olmadan bu adımı at. Yapılması gereken bir şey kalmayınca, birini kaybedince yaşayacağın pişmanlık duygusunun tarifi olmayacak.

Benzer şeyleri babamla değil de annemle yaşadım (konu siyaset değil). Evi terk ettim o sıralar. Şu an geri döndüm ancak yıkmadan, kırıp dökmeden, arkada onarılmaz şekilde bırakmadan kendi yolumu çizmeyi planlıyorum.

Tavsiyem, iş güç anlamında ayakların üzerinde durabilecek düzeye gelmeden bu adımı atmaman. Geri dön demiyorum, atmışsın ancak en doğrusu eyvallahın olmayacağı zaman yapmak ve tamamen bağları koparırsan başka kimler var? Mesela annenden hiç bahsetmemişsin. Annen üzülüyordur belki. Kardeşlerin? Bende kardeş yok mesela.

Sakinleşip, sakin kafayla düşünüp karar vermen gerekiyor. Aile candır nasihatı edecek değilim (bkz: https://www.r10.net/sorum-var/263360...samalidir.html) ancak adımlarını sana yakıştığı gibi bilinçli, eğitimli bir birey olarak atmanı yeğlemeni dilerim.

Dertleşmek istersen bir mesaj kadar yakınım.

Bizde de oyle bi tane annem var.Hosuna gitmeyen bisey olsun mutlaka ya gecmisi deşer ya da zamaninda yaptigi.maddi desteği basina kakma isini mukemmel yapar.Sirf bu yuzden babamin evine gitmeyi canim istemiyor.Her gittigimde acaba ne laf soyleyecek diye dusunuyorum.Bazi anneler var inanin babadan beterler.Bir de kadinlar nazlidir hakliyken haksiz olursun.Sizi anlamak cok zor degil.Benim onerim ingilizce site acin adsense belki oradan destekler diye dusunuyorum

İyi dilekleriniz ve nasihatleriniz için çok teşekkür ederim, dert işte ne zaman geleceği belli olmuyor. Keşke tek bir günde aldığım fevri bir karar yahut bir ergenin evden kaçması gibi bir karar olsaydı bu. @Bip; hocam, başın sağ olsun, Allah geride kalanlara sabır versin. Yani yine de yarın bir gün pişman olacağım laflar etmek istemem fakat artık bu yaşantının geride kalması gerekiyor. 26 yaşında birisinin hala üniversitede olması, yalnızca onun suçu değildir. Babam ile yaşadıklarımın tek sorumlusu da ne yalnızca babamdır, ne de benimdir. Maddiyatın dahi baba oğul arasında mevzu olduğu bir noktaya gelinmişse, bir şeylerin kopmasının vakti gelmiş demektir. Artık kendi ayaklarımın üstünde durma vaktim geldi ve geçiyor bile. Annem üzülüyor mu, evet üzülüyor. Buna ben de üzülüyorum. Erkek kardeşim ile aram pek iyi olmadı. Fenerbahçe'de futbol oynayacaktı fakat sakatlığı sebebiyle bırakmak durumunda kaldı, Merih'in döneminden işte aynı kadrodalardı. Babam futbol delisi bir adam. Allah var maddi anlamda yaptı mı, yaptı. Ama hiç bağ kuramadık. Denememe rağmen üstelik. Hep kendi sorunları ile ilgilendi. Köyde yaşamış ve kendini geliştirmeye kapalı bir adamdı. Beni güzel okullara yolladıktan sonra dahi onun gibi düşünmemi istedi. Öyle olmuyor elbet. "Siz de biraz okuyunca kendinizi bir şey zannediyorsunuz." diyerek insanı çileden çıkarıyor işte. Ne bileyim, insan bir olayın içinde olmayınca bilmez elbet. Keşke her şey daha farklı olsaydı diyorum bazen.

Yorumlardan ve konudan okuduğum kadarıyla, evet zor, evet üzücü. Lakin hepiniz aynı hataya düşmüyor musunuz? Tek pencereden bakmak, anlasın da anlasın. Anlamıyor çünkü senin hayatını yaşamadı o insan. Annense eğer bu 30 yıl evine tıkılıp hizmet etti belki kocasına çocuğuna, babansa eşşek gibi çalıştı getirdi karnınız doydu. Dünya değişiyor diye o insanların da lap diye değişmesini bekliyorsunuz. Kaçarak, küserek olmuyor olmayacak da.
İçinde ne yaşıyor acaba, haklı olmaya gerçekten ihtiyacı olduğundan mı yapıyor bunu, kendini senin kadar berbat hissediyordur belki de...
Herkese he sensin olur deniliyor da anne babaya bunu demek neden bu kadar zor?
Duygusal değerlendirme olarak söylemiyorum Allah sıralı ölüm verirse şayet bugün arkanızı döndüğünüz babanızın, annenizin tabutunu omuzlayacaksınız. Ölüm var çünkü hayatta, bu hayatta her şeyden net bir gerçek var, tekrar tekrar ölüm var!