İnanılmaz mutlu oldum.

Ben hep “Az insan, çok huzur.” sözünü felsefe edinmiş bir insan oldum. Zaman geçtikçe, yaş ilerledikçe, iletişimler menfaate dayalı odağa evrildikçe kalabalıklar birer birer azalıyor zaten. Gelgelelim lise arkadaşlarımdan görüştüğüm kimse yok. 8-9 yıl oldu. Benim için en değerli olan insan bir kız arkadaşımdı (normal arkadaş - evlendi zaten kendisi). Yeri başkaydı benim için. Lise bittikten sonra numaralar falan değiştiği için irtibat kesildi tabii. Ama doğum gününden tutun, birçok anı hâlâ dün gibi ezberimdedir. 2016 gibi sosyal medyadan bulmaya çalışmıştım nitekim 1-2 hesabını da bulmuş olsam da bir şekilde ulaşamadım. En son bildiğim İstanbul'da yaşadığıydı.

Bugün dışarıda tamamen tesadüf eseri rastlaştık. Ankara'ya yerleşmişler. Pandemi olmasa sarılacaktım valla. Aşırı mutlu oldum. Hani “yıllar sonra eski bir arkadaşı görmüş olmanın mutluluğu” vardır ya, ondan ötesi oldu benim için çünkü ara ara aklıma gelirdi ve ulaşmaya da çalışmama rağmen ulaşamamıştım. Artık iletişimimizi kaybetmemeyi umuyorum.

Bu da böyle bir paylaşmak istediğim mutluluğumdur. Genç veya akranım olan tüm arkadaşlara tavsiyem, biriktirdiğiniz değerleri ve değerli olan insanları kaybetmeyin. Hayat onlarla güzel...

Umarım mutluluğunuz daimi olur

Mutlu olman dileğiyle...

“Az insan, çok huzur.” sözü güzel ama ne kadar "az insan" konusu önemli hocam. Hayat şartlarından ötürü fiziksel olarak 2 tane yakın arkadaşım var zaten başka arkadaşım yok üniv arkadaşlarım kendi memleketlerinde lisedekiler zaten iyi insanlar değildi pek aramıyorum.
Allahtan sözlüm var da her türlü derdimi paylaşabiliyorum. Yakın arkadaş bile çekilmiyor bazen.
Kardeşime de imreniyorum çevresi çok geniş ve çok sevilen bir tip. Öyle olmak isterdim ilkokul arkadaşlarıyla hala can ciğer.

Sağ olun arkadaşlar. Hayatın nasıl hızlı geçtiğini anlamanız için illa otuzlu yaşları devirmiş olmanız gerekmiyor. Nitekim ben daha 30 olmadan öyle hissediyorum. Sosyal iletişimin önemini de bize bu yıl korona acıta acıta öğretti zaten. Güzel insanların kıymetini bilin, yapışın bırakmayın.