İstanbul

Bitmiş Safir'in tepesinden çekilen görüntülerde yıllarca yaşayıp çalışıp ayrıldığım o şehre özlem duydum. Ama aynı zamanda çektiğim zahmetleri yorgunlukları hatırladım, Anadolu tarafındaki ofisimden 18:00de çıkıp 21:00de evime girebildiğim günler oldu, yorgunluklarım, sokakta yolumu kesenlere bozuklarımı verdiğim kalan bozuklarla yemek yediğim günleri hatırladım.

Nerede yanlış yapıldı İstanbul'da?

Bildiğimiz İstanbul, bugün tarihi yarımada diye tabir ettiğimiz bölge. 1980lere kadar Sarıyer uzak ilçe, Bakırköy bir kasaba, Kadıköy'ün büyük bölümü ise bomboş imiş. Tabii ki ah keşke böyle kalsaydı demeyeceğim, İstanbul'un metropolleşmeye yatkın bir yapısı var, tüm büyük şehirler gibi mükemmel bir su yoluna sahip, çoğu düz ve bu kaçınılmaz bir metrolopolleşme getiriyor, kaçınılmaz.

Ancak mesele İstanbul'un çok hızlı büyümesi.
1980'de 2.5 milyon
1985'de 5 milyon
1990'da 9.5 milyon
Şu anda resmi 12 milyon ama hepimiz biliyoruz ki gayri resmi rakamlar, turistler, resmen şehre yerleşmiş gözükmeyenlerle bu şehirde 15milyon insan rahat var.

Bu da aslında kaçınılmaz oldu. 1980den sonra yerli ikame bir tarafa bırakılıp Türkiye ihracat ile tekrar tanışınca ihracat gelirleri, fabrika sayısı ve çalışan sayısı patladı. 1980lerdeki tarım alanlarında küçülme, terör ve doğudaki fakirleşmelerle birlikte İstanbul'un göç yolları daha da genişledi.

Şehrin en büyük problemi ulaşım. Sadece metro değil. Yollar 2.5 milyonluk bir şehir için yapıldığından darlar. Kadıköy sahil yolunu, Beşiktaş Barbaros bulvarını, Taksime bağlayan tüm yolları herhalde bir ben dar bulmuyorum. Bu kaçınılmazdı ve tek çözümü şu an Marmaray.

Bunun dışında kiraların abuk fiyatları çok büyük problem. Hadi merkez ilçelerdeki kiraları anladık da, uzak ilçelere bile gitseniz fiyatlar 700ün altına düşmüyor, neden?

İstanbul

valla bizim burası çok sakin

Sizin oralara taşınmak için çok çaba sarfettim

Göztepe Suadiye tarafları
Çengelköy tarafları
bir de adalar.