Ne Aradım Ne Buldum..

23-09-2008, 20:58:06

Barış MANÇO - Kol Düğmeleri dinleyecektim , acayip bi' istek uyandı içimde video bakıyordum ama imeem'de şöyle bi' metne rastladım , paylaşayım dedim.. Vakit ayırıp okursanız sevinirim..

Bir Zamanlar..

...buzdolabımız yoktu, tel dolabımız vardı. Suyumuz testi içerisinde beklerdi.

Önce bir adet tahta kamyonum vardı, aslan pençesi ayaklı tahta masamızın altında oynadığım. Daha sonra yeşil plastik taksim olmuştu, tavanından uzunca sert bir tel çıkartılmış, ucu da direksiyon misali yuvarlatılmış.

5 kuruşa "kader-kısmet" satardı çocuklar. Özenip ben de satacağım demiştim, nereden alınacağını bilmediğim için, çocuğun birinden yarısı "çektirilmiş", büyük ikramiyeleri zaten çıkmış kutuyu satın almıştım. Kalan ikramiyeleri de ilk müşterilerime yerlerini göstererek verince, bugünkü durumumun temelleri de atılmış oldu.

Olsun, aslında benimki pazarlama taktiğiydi. Müşteri memnuniyetini ön plana çıkarıp sürümden kazanmak gibi hedeflerim vardı da, daha ilk kutuda iflas edince işi geliştirememiştim. Sermaye yetersizdi, yoksa o-hooo!

Peki, bir de deterjan reklamı vardı. Hecelerin yerlerini değiştirip söylediğimiz.

Bakalım hatırlayabilecek miyim?

"rıpıl rıpıl bemyazbe,
küügün bigi ilk,
taxMin,
maşırdaça taxMin,
laşıkdabu taxMin
bemyazbe paryaa;
kügün bigi ilk!"

Siyah-beyaz TRT televizyonu döneminde, Seren'in babası Öztürk Serengil'in bir programı vardı; adını unutmuşum. Ama jenerikte kullandığı parçayı sanki kendi icra ediyormuşcasına ağzını açıp kapaması (playback yapıyor, deniliyor şimdiki Türkçe'de!), dansı, mimikleri hâlâ gözümün önünde.

Bu arada, "icra etmek" yerine şimdilerde ne kullanılıyor?..

...ve bir de, bana neler oluyor?

Ne bileyim?

Yıllar, yıllar öncesi... Yaşı 40+ olanlar bilir. Cep telefonu neyim yokken... "Bazı" evlerde siyah, yandan çarklı, gudubet makinalar bulunurdu. Bunlara da telefon denirdi, ne garip rastlantı?

Üzerinde tuşlayacak düğmeleri olmadığından, yanındaki kol çevrilerek "santrala" bağlanılır, aranılacak şehir ve numara "yazdırılır"dı.

"Uzun Dalga" Ankara Radyosu'nda Türk Sanat Müziği konseri, ardından 15-20 dakikalık "Radyo Tiyatrosu" ya da "Arkası Yarın" tekrarı dinlenir, belki gece 23.00 sularında, "Gece Ajansı" başlarken, o siyah kutu tepinirdi dantel örtü üzerinde:

"Zırrrn... zırrnnn!"

Evin kıdemlisi, başkumandanı kimse kaldırırdı ahizeyi. Radyo dahil, herkes susardı:

"Aloo. Şehirlerarası. Kayıt bekliyor musunuz?"

"Evet?"

"Bekleyin!"

Beklerdik.

Bir müddet, belki bir kaç saat sonra, kara makine yine sıçrardı zırlaya zırlaya. Biz de sıçrardık yine, yeniden:

"Alooo? Şehirlerarası kayıdınız var mıydı? Bağlıyorum. Görüşün."

Kimbilir, belki Eskişehir'den Ankara'daki ağabey ya da Bursa'daki dayı, belki de İstanbul'daki teyze "yazdırılmıştı".

Ne var ki, araya "Adana" karışırdı.

"Alo, abi, teyze, dayı?"

Özlediğimiz sesi duyamazdık da, nedense Adana civarlarından bir başka görüşmeyi dinlerdik. Çok kızardık:

"Alooooo Adanaa, parazit yapma, çık aradan!"

Tam da o sırada "santral" devreye girer, sorardı:

"Görüşmeniz devam ediyor mu?"

Hem santraldaki elemana, hem de araya karışan "Adana"ya koro halinde selam yollardık.

Artık, her şey değişmiş, manyetolu telefonlar yok, anılarda kalmış. Akıp geçen yılların kimi tortuları, çakıltaşları bilinçaltıma çökmüş; bazı korkular yerleşmiş, donmuş kalmış.

Ne zaman çıkacağı, çözüleceği belli olmuyor.

Şaka'nın kemirdiği telleri onarıp, internete yeniden bağlanmaya çalışırken düşündüm; araya giren "Adana"lardan öyle yılmışım ki, kendimin de herhangi bir şekilde "Adana" olabilme ihtimalinden; ana-kız, baba-oğul, iki arkadaş, iki kardeş, bir çift sevgili, karı-koca.. arasına girivermekten, iletişimlerini engellemekten, bilmeden yanlış yapmaktan korkar, çoğu kez istemeye istemeye de olsa kalabalıktan kaçar olmuşum.

Söylemek istediklerim olmaz mı hiç, var elbette; yutar olmuşum.

Bendeniz kocakazık, oynuyorum.

Santraldaymışım mahsuscuktan, soruyorum;

"Aloo? Görüşmeniz devam ediyor mu?

İyi, etsin. Aman, etsin.

Ben aradan çıkıyorum."

23-09-2008, 21:49:49

#2