
Önceden düşüncelerim vardı,
Şimdi paragraflarım…
Satırlarımın ana düşüncesinde sen varsın,
Sen varsın benim bu yazma düşüncemde,
Beni yazmaya kalkıştıran bir sen varsın,
Sorma!
Ki yazınca geçmiyor,
Bilakis yazarak daha da katlanıyor,
Öyle!
Sussam da geçmiyor,
Susmasam da..
Olan oldu bir kere,
Artık yol, bu yol olsun…
Olsun ki, seninle anlam bulsun şu hayat,
Bana sen anlatıyorsun bunu,
Ben anlamazdım; kuş, gökyüzü, güneş…
Seninle anlamlandırır, seninle anlarım…
Sayende belki, gerçek aşka ulaşır,
Ya da birlikte ulaşırız.
İkimiz,
Şu anlayış ve kavrayış hayatımızda…
Kar, yağmur, çiçek, gökyüzü, ay..
Sayamadığım onca şey,
Ne güzelmiş gerçekten..
Sanki sen onları görmeme sebep oldun,
Bilmiyordum, ah! ben, şu biçare…
Bilmiyordum, baharda ne güzel çiçeklerin olduğunu,
Bilmiyordum, kar tanelerinin yeryüzüne o muntazam inişini,
Ya yağmur tanelerinin beni sırılsıklam etmesi?
Peki ağaçlar, kuşlar, gökyüzü, ay, güneşin batışı…
Her şey seni nakşediyor şu avare ruhumda..
Sen,
Ruhumda yaşayan bir sen...