Küçüklük vs şimdi

Aktifliğini yitirmiş bir konudur, silinmesini talep ederim...

Okul, iş, evlilik hep bir koşuşturma bize dayatılan hayatı yaşıyoruz eminim çoğu kişi istediği mesleği yapmıyor istediği yere gelemiyor çünkü baskı var.

Küçükken baba mesleği olan Polislik yapmak istiyordum. Hatta ortaokulda Polis Koleji sınavlarına girmiş, 20 puan gibi bir sayıyla kazanamamıştım. Sonra liseye gelince "Ben yazılımcı olacağım" dedim ve oldum. Allah'a şükür işimden de, kazancımdan da memnunum. Ama aklımın bir yerinde hala Polislik var. Sanırım babamdan gördüğüm için böyle...

Çocukken: 'uçak şoförü'
Şu an: Ailemle geçireceğim zamanın maddi bi karşılığı olamayacağını bildiğim için güzel getirisi olan sanal bir iş. Tüm zamanımı kendime ve ilerdeki çocuklarıma harcayacağım için çok şanslı hissediyorum. Şu an gelirim yok

1. sınıftan beri kendimi bilgisayar başında ve bilgisayar ile ilgili bir yerde görüyordum, pek de yanlış tahmin etmemişim Ama daha hedeflerimi gerçekleştiremedim, umarım bir gün onlar da olur.

Baskı olduğunu kabul ediyorum. Fakat şöyle bir şey de var; Şampiyonları rakiplerinden ayıran şey baskıdır. Baskı olmasaydı elmas (dünyanın en değerli taşlarından birisi) olmazdı. Yani bazen, baskı içimizdeki en iyiyi açığa çıkarıyor.

Hiçbir zaman şu mesleği yapacam diye hayal kurmadım. Ama küçükken bir keresinde yolda duran bir ambulans görmüşüm, şoföre de demişim ki ben de sizin gibi ambulans olmak istiyorum. Mışlı mişli konuşuyorum çünkü bunları bana annem söyledi fakat ben hatırlamıyorum. Neyse, henüz bundan haberim yokken İlk ve Acil Yardım okudum, şimdi ATT olarak atandım, ambulansta çalışıyorum. Annem de bu olayı bana atandiktan sonra söyledi. Demek ki boş hayaller kurmamışım.

Küçükken hayallerimiz vardı ama hiçbiri gerçek olmadı