Bayram dolayısıyla 2 gün önce memleketime geldim. Biraz erken gelip tatil yapayım diye düşünürken öğle saatlerinde şehit haberleriyle uyandım. Adıyaman'da teröristlerle girilen çatışma sonucu 4 askerimiz şehit olmuştu. 9 yaralı olduğu söyleniyordu. Yine küfür ede ede bela okumaktan günaha girdim. Derken telefon geldi arkadaşım aradı ve yaralı askerler için kan ihtiyacı olduğunu söyledi. Kahvaltı yapmadan çıktım direk. Hastahane ana baba günüydü. Bütün halk askerine kan vermek için hastaneye akın etmişti ki hastane merkeze uzak bir mesafade. Orada beklerken bir telefon geldi ve yaralı askerlerimizden biri olan Barış Kaya'nın ailesi arkadaşımı aramış ve buraya geleceklerini söylemişler.
Akşam 6 gibi hastahaneye geldiler. Zaten hastahane ortamı çok kasvetliydi. İlk olarak ailesi direk olarak yoğun bakıma gittiği için göremedik ve onların çıkmasını bekledik. Ağlayan bir çocuğu kucakladı Osmaniye'den gelenler. Kim dediğimde Barış'ın kızı dediler. Ben sormaz olaydım onlar cevap vermez olsaydı keşke. Boğazım düğümlendi... Koca salonda büyük sessizlik oldu sanki herkes bunu duydu da sustu. Ağlıyordu Ecem kızımız güldürmeye çalışıyorduk ama sanki babasından haberi var gibiydi.
Valilik aileleri bir tesise götürüp orada konaklamaları için herşeyi ayarlamış. Araçlarla gidileceği söylendi bizimde yeterli aracımız olduğunu söyledik. Gelenler kalabalık gelmişti toplamda 6 araçla hazırdık. Şans ya benim aracıma yaralı askerimizin eşi, kızı güzeller güzeli Ecem,annesi ve teyzesi bindi. Kontağı açtığım andan itibaren bir ağırlık çöktü..
Belki birisi ayarlasaydı bu kadar olmazdı. Ben istemezdim böyle bir durumu, zaten hayatımın en zor 30 dakikası da bundan sonra başlıyordu. Hemen çıkar çıkmaz Ecem'e mama alınması gerekiyor dedi annesi. Ecem kızımız acıkmasın,ağlamasın,güzel gözleri yaş dolmasın yeter ki gerekirse dünya tuzla buz olsun ama kızımız ağlamasın. Ben içimden bunu dedikçe kızımız ağlıyordu. Telefonlar susmuyordu. Askerimizin annesi ağlayıp dua ediyordu. Eşi zaten bitmiş durumdaydı. Kendi derdine mi yansın kızına mı baksın ne yapacağını bilmiyordu. Hayatım boyunca o bulvardan kolay kolay ışıklara yakalanmazken yemin olsun bütün ışıklarda bekledim.
İçimde büyük bir sıkıntı, bitsin diyordum ama Allahım sanki beni sınıyordu. Ben teselli etmeye çalışıyordum ama nafile. Eşi;"Barışımla dün gece tam konuşamadık,kızımı öpmek istedi uyuyor dedim biz vedalaşamadık daha Allahım en azından vedalaşalım öyle al yanına."dedi ve benim gücüm artık bitmişti. O an sadece ölümü düşündüm..
Uzun olmayan yol bitmiyordu. Biraz gaza yüklendim. Ama bu sefer sanki araç ağır gidiyordu. Bu sürede herşey aleyhime gelişiyordu. Ve onları konaklayacakları yere bıraktık biraz olsun rahatlamıştım ama Ecem kızımızın ağlaması hala kulağımda.
Sabah operasyon öncesi evli olanlar kim diye sorduklarında bekarlar operasyona gidilmesi istenmiş. Barış Kaya arkadaşlarını yalnız bırakmamk için evli olduğunu gizlemiş ve operasyona çıkmış. Böyle bir kahramanımız şuan yoğun bakımda..
Allahım Ecem kızımızı ve onun gibi yavruları babasız bırakmasın. Allahım şuan yoğun bakımda olan mehmetçiklerimize sağlık ve güç versin. Şehitlerimize de rahmetini esirgemesin. Bizim dularımızla o yiğitler ayağa kalkacak inşallah dua etmeyi unutmayalım lütfen..
Allah birliğimizi bozmasın...
Hayatımın en zor 30 dakikası
28
●1.295
