senin tarzında insanları anlamıyorum...
bu tip insanlar hep bana şunu hatırlatır:
x kişinin servetinde gözüm kaldı,
ben yiyemiyorsam başkası da yememeli.
~
üzerine alınma, hissiyatımı aktardım.
yapman gerekeni yapmışsın, "ben demiştim" der geçersin.
zaten sana güvenen biri olsaydı, söylediğin an bırakırdı.
sana güvenmeyip, ihtirasının peşinden giden bir kişiye 3 kelime daha konuşup çenemi yormam.
insanlar birilerini neden hala ikna etmeye çalışıyor?
dostane diyebilirsiniz, bu devirde dost kalmadı ki, "dost kazığı" var...
selametle.