Olayın özeti şu:
24 yaşındayım, arkadaşlarım yüksek lisansı bitiriyor bu sene, bense bilgisayar mühendisliği son sınıfa geçtim.
Onlar yüzünden 18 yaşımdayken hiç istemediğim bölüme zorla girdim üniversitede. Orada bunalıma girdim vs. derken 3 sene okuyup bıraktım (tıp).
Arkadaşlarımsa istedikleri bölümlere gittiler, aile destekleri arkalarındaydı.
Bizimkiler seni bilgisayara gidersen okutmayız, tüm desteğimizi keseriz, kendin okursun vs. dediler. İşsiz mi kalıcan vsvs. bir ton kafa ütülediler. Tamamen çevreye artistlik olsun diye 3 senemi yediler yani.
Ve ondan sonra ise 18-21 yaş arası tıpta çöp oldu, bunalımla iğrenç anılarla geçti, evde kavga dövüş, bir yandan derslere gitmek, bir yandan üniversite sınavına çalışmak derken.
Ondan sonra bırakıcam dediğimde ise belirli bir derece yapmazsan bırakamazsın diye kavga çıktı evde, zaten bıraktırmayacaklardı, çok uzun süren kavgalar sonucu, ki intihar konusu açıldı diye psikiyatra götürdüler, çocuk intihar etmesin diye tıpı bıraktırmak yerine antidepresan dayamak da ancak bizim ailede olur herhalde.
Sonunda ise ilk 5000'e girdim sayısalda ve bıraktım.
Şimdiki muhabbet ise "anne babana şükret, tıpı hiç bıraktırmayadabilirdik, ne anne babalar var" vsvs. diye söyleniyorlar. Ben de deliriyorum tabi böyle olunca
Sanki çevremizden görmüyoruz iyi anne babaları, o ebeveynler çocuklarını istedikleri alana gönderdiler okuttular, şuan zaten çocuklar kendi paralarını kazanıyor. Yemeyip yediriyoruz vs. diyorlar bir de, tamam fazlaca para gidiyor olabilir ama zaten ben şuan çalışıyor olsam alacağım paranın yarısını falan gönderiyorlar yani. Bu şeye benziyor, çocuğun kolunu kırıp yemeğini yemesine yardım edip, "bak yardım ediyom haaa" demeye benziyor bence. Kolunu kırmasan kendi yerdi zaten????
Onlar yüzünden kendimden küçüklerin altında çalışıcam bunca başarıya rağmen, bir de suçlu ben oluyorum üstüne.
Sonra bir de duygu sömürüsü yapıyorlar, yok efendim cebinde beş kuruş para yokken göndermiş vsvs.
Hayır da bu duruma düşmeyi ben mi istedim, bıraksaydın zaten 4 senede hazırlıksız bitirirdim okulu, şuan 2 senelik mezundum, arabamı almış belki de evlenmiştim.
Tıpı bırakıcam diye kız arkadaş mevzusuna bile bulaşamadım bulunduğum şehirde. Şimdi ise sınıftaki herkesten büyük olmam sebebiyle çok zor oluyor bu işler.
Kız arkadaş-para-bunalım-kariyer derken gençliğime çok büyük bir darbe vurdular. Ama hala daha haklı çıkma derdindeler, hal böyle olunca sinirlerim geriliyor. Neler çektiğimi bir ben biliyorum.
Size anlatmak istedim zira içeridekilerle konuşmak anlaşmak imkansız.
