Kesinlikle artık eskisi gibi düşünemiyorum. Ailemle kız arkadaşımla sorunlar yaşadım çok zor da olsa atlattım en sevdiğim güvendiğim 13 - 15 yıllık dostalrımdan kazıklar yedim toparlandım içime attım sürekli ama bi baktım ben fena halde dağılmışım. Eskiden bir konuya çok yönlü bakıp analiz edebilirdim. Artık o yok sanki kendimde değilmişim gibi hissediyorum kendimde değilim ve sadece beynimin küçük bir parçası yarım yamalak çalışıyor gibi.
Devlet hastanesinde Beyin Emarı çektirdim herhangi bi sorun bulamadılar. Defalarca psikologa gitmeme rağmen hepsi 10 dakkan fazla dinlemeden saçma sapan sarhoş edici ilaçlar yazıp gönderdiler. ben geçici mutluluk istemiyorum sarhoş olup herşeye gülmektense gerçekten düzelmek istiyorum. Bi konu üzerine yoğunlaşamıyorum eskiden böyle bişey yoktu herşeye üşenmeye başladım çok fazla uyumaya uykuya doymamaya başladım. Sabahları uyanamamaya başladım kalkıp alarmı kapatıp tekrar yatıyorum ama bunu yaptıgımı hatırlamıyorum hiç bi sabah bu durumu patronum Allah razı olsun anlayışla karşıladı her sabah gercekten uyandıgımda kendime kızıyorum neden alarmı kapatıyorum neden hatırlamıyorum neden o alarmı kapatan ben olmuyorum diye.
İş yerinde çalışırken eskiden severek yaptıgım işleri şimdi zoraki yapıyorum ama aksatmıyorum bişeyler yapıyım diyorum bu siteden bi kaç site satın aldım ama ilgilenicek dermanım yok boş boş gezinip yatağa yatıyorum. Sosyallik desen eskiden süperdi şimdi hiç yok insanlarla nasıl konuşulcağını dahi unutmuşum gibi geliyo. Bende tutup araştırma yaptım internetteki saçma sapan test oyunları değilde benim sorunlarımın birebir olan belirtileri iyice araştırarak kenarı not ettim.
1. Orta Seviye Depresyon
2. Yaşanan Travma Sonrası Disleksi
3. Anksiyete
Buradaki belirtiler tamamen bana uyan cinsten tek tük olmayanlarıda var. Tabiki tedavileride devlet hastanesinde olacak cinsten değil. Örneğin programcıyım programlama yaparken ufkum açılıyor bi yerden sonra tıkanıyor. Bildiklerimi unutmaya başlıyorum. 5 dakika önce belirlediğim şifreyi unutuyorum saniyeler önce yazdıklarımı unutuyorum. Özele gidicek maddi durumum yok. Kendime çok kızdıgım bir konuda kendimden baska herkesi önemsemem. İnsanlar kırılmasın üzülmesin diye herseyi altan alarak kendi kendimin ömründen çalıyorum biliyorum ama buna engel olamıyorum boşver diyip geçiyorum. Sonra acısını beni seven bana yakın olan insanlardan çıkarıyorum. Ben eskisi gibi olmak istiyorum bi metni okurken anlayarak okumak istiyorum. Kendime güvenim olsun istiyorum. Yolda yürürken sanki herkes mutlu sadece ben mutsuzmuşum gibi geliyor sadece benim sorunlarım varmış gibi geliyor insanlardan bişey rica etmek bile bana dünyanın en acı verici şeyiymiş gibi geliyor. Bu Durumdan kesinlikle kurtulmak istiyorum. Bukadar uzun bi yazıyı okuyup yol göstericek arkadaşlara sonsuz teşekkür ediyorum. Yaşadıklarım içinde bulunduğum durum yazmakla bitmez kısa ve öz anlatmaya çalıştım ne yapmam gerekiyor sizce ? En yakın köprü beni paklarmı
Tabiki bu işin şakası böyle bişey arasıra kafama yatsada 
asla yapmam.
