Babalar ve kızları :(

Her hafta sonu olduğu gibi yine çocukları eski eşimden aldım evime doğru gittik. İlk gün her şey güzeldi. Oynadık, gezdik, güzel vakit geçirdik. Ama 6 yaşında olan kızımda son zamanlarda bir farklılık sezmeye başlamıştım. Bana daha bir düşkün olmuştu. Küçük yaşına rağmen tek başıma kaldığım evin işlerinde bana yardımcı olmaya çalışıyor, bir iş yaparken tv izlemeyi bırakıp yanıma geliyor yardım edeyim mi diye soruyor, yemeleri için bir şey verdiğimde kendisi yemeden önce bana "sen de yer misin" diye soruyor hatta gece yanımda yatarken başını omuzuma yaslayıp uyumaya çalışırken "kolun ağrıyor mu, rahat ediyor musun, rahat etmiyorsan kenara çekileyim" gibi laflar ediyordu. Evdeyken bile saklambaç oynadığımızda beni bulamadığında hüngür hüngür ağlıyordu. Asansöre bindiğimizde bacağıma yapışıyor ve ben binmeden binmiyordu. Oğlum ise o kadar hassas değil, normal bir çocuk gibi davranıyordu kızıma göre.

Derdini tahmin ediyordum ama kendisinin açılmasını bekliyordum ve nihayet pazar günü derdini açtı. Açtı ama ben, oğlum ve dünyalar tatlısı kızım sokakta hüngür hüngür ağlıyorduk. Kızım bana (konuyu tam hatırlamıyorum ama) ileriki zamanlarda yapmayı planladığımız bir şeyden bahsetti ve sonra annem gelince yaparız dedi. Annem gelince derken eski eşimle tekrar biraraya gelmemizden bahsediyordu. Ben10 ve Barbie desenli yatak odası takımı almamı istediklerinde bile kızım annem gelince alırsın, şimdi alma diyordu. Konuyu geçiştirmek için Allah izin verirse dedim kızıma. O an hiç beklemediğim bir cevap aldım. Ya, Allah izin vermezse... dedi. Ne diyeceğimi şaşırdım. İnançlı bir insan olduğum için, çocuklara Allah hakkında bilgi verip iyi bir müslüman olmaları konusunda kendimce eğitim veriyorum ve bu yüzden Allah'ı biliyorlar. Ben az önce verdiği cevaba karşı ne diyeceğimi şaşırmış halde bocalarken ikinci acı cevabı verdi. BEN ANNEMLE SENİN AYRI KALMANA ÇOK ÜZÜLÜYORUM... Ağlamaya başladı, susturamıyorum. Bana sarılıyor, öpüyor, seni de annemi de çok seviyorum diyordu. Bu acı sözler karşısında artık ben de dayanamadım ve ağlamaya başladım. Sonra oğlum da bize katıldı ve beraber ağlamaya başladık sokak ortasında.

Aşağıdaki videoyu izleyince içim içime sığmadı ve bu acı hatıramı burada yazmak istedim

http://webtv.hurriyet.com.tr/2/60984...is-oykusu.aspx

Boşanalı tam 1 sene oldu dün ama bu 1 sene boyunca ayrılığın acısı hiç dinmedi. Aileyi kaybetmek kolay bir şey değil. Boşanmamak için elimden geleni yaptım ama eski eşim bir buhrana düşmüştü benimde maddi sıkıntılarım vardı. Bu sorunlarımızı aşamadık ve sonunda o boşanma davası açtı.

Evet tekrar biraraya gelme ümidim var hatta kendiside bunu teklif etmişti ama sürekli karşımıza çıkan sorunlar yüzünden biraraya gelemedik tekrar bir türlü.

Sizlerden ricam ailem için dua etmenizdir.