Fakirlikten tiksiniyorum. Nerede bir fakir, yoksul, evden çöp karıştıran görsem kendimden utanıyorum.
Ne cennet istiyorum ne de nirvana, tek istediğim herkesin az da olsa hayatı yaşayabilmesi, aşık olabilmesi, oğluna istediği birşeyi alabilmesi. Bisiklet isteyen oğula babanın utanarak bakmamasını istiyorum.
Kimi buna komünizm diyor, kimi sosyalizm... Ben ocu veya bucu değilim, ben herkesin az da olsa yaşayabilmesini istiyorum.
Çöpten ekmek arayan evsiz birini görünce öyle utanıyorum ki varlığımdan. Yediğim yemekleri kusasım geliyor. Yediğim en güzel yemek benim için zehir oluyor.
20 yıllık yaşamım böyle geçti. Ailemde hiç koyu solcu olmadı, bu hissiyatımın kaynağı belirli değil. Sanırım bunu düşünmek için doğmuşum.