Narsisistik Kişilik Tahir ÖZAKKAŞ, M.D., Ph.D. Gelişim evrelerinden yola çıkarsak narsisizmi biraz daha farklı yorumlarlar. Bunların başında narsisizm üzerine çok yoğun çalışan Kohut geliyor. Kendilik psikolojisin kurucusu Kernberg geliyor ve Masterson geliyor. Bunların detayına girmeyeceğim ama bunlar şöyle bir iddiada bulunuyorlar. Diyorlar ki; insan iki türlü bir yol izler. 1- Normal gelişim seyri, normal kendini seven insan olması gereken narsistik yapı, narsis çekirdek. Bu insanının kendini beğenmesi ve sevmesi. 2- Anormal, anormalin birçok görünümleri var. Burada hikâye nedir? Bir annenin çocuğunu yetiştirirken bebeklik döneminde gerçekten var olduğu sevgisini çocuğuna işleyebilme kapasitesidir. Evladım, canım, sen iyi ki varsın diye sadece onun varlığından dolayı sevdiği istek ve arzuyla çocuğuna sahiplenme duygusudur. Çocuk burada ne yapıyor? Primer narsisizm. Daha sonra seyreden dönemde kendisinin gerçekten sevildiğine ve önemli bir varlık olduğuna, annenin gözündeki ışıltıdan yola çıkarak inanıyor ve bunu içselleştiriyor. O gerçekten sevilen bir şeydir. Bu işte 0–5 yaş arasında, 0–6 yaş arasında çocuğun içine işlediği zaman çocuğu bu dünyada kimse tutamaz. Üzülür, kırılır, incinir ama kendi sağlam eksenini, sağlam mendireğini dikmiştir. Kendisi sevilen bir şeydir. Başarabilir, başaramayabilir. Hayatta çeşitli işler ile ilgili üzüntüleri, kaygıları, kayıpları olabilir ama en derinde o sevilen bir şeydir, o önemli bir şeydir, o değerli bir şeydir. Şimdi bu duyguyu anneler veriyor mu, vermiyor mu ona bakalım. Tüm annelerin iddiaları biz çocuğumuzu bu şekilde seviyoruz. Bir de madalyonun öbür yüzüne bakalım. Anne diyor ki ben çocuğumu mükemmel yapacağım, tüm hayatımı hasrettim ve o yolda yürüyorum. Ne demek istiyor bu anne? Ben kendi işimi gücümü bıraktım, çocuğumun en güzel bir çocuk olması için ,en mutlu bir çocuk olması için onu en güzel şekilde büyüteceğim ve yetiştireceğim. Bu ne demek? Bu şu demek; en güzel çocuk şu kadar saat uyuyan, şu dakika uyanan, şu saatte uyanan, filan gıdaları şu oranda alan, filan yatakta yatırılan, falan müzik dinletilen. İşte şey duruyor… Burada ne oluyor biliyor musunuz? Çocuğun, bebeğin içsel gelişim potansiyellerinde birey ve özerk olma ve hayatı keşfetmeye yönelik içsel, bireysel ihtiyaçları vardır. Çocuk içinde coşkuyu hisseder, gülmek hisseder, ağlamak hisseder. İşte çocuğun beklediği şey annenin buna eşlik etmesi, yerinde ve zamanında çocuğunu aynalamasıdır. Ama anne o dertte değil, anne çocuğunu mükemmelen yetiştirme derdindedir. Dolayısıyla çocuğuyla senkronize olmadığı için çocuğu kendi bireysel kimliğinin özerkliğini yaşayamaz. Böyle bir yapıda anne çocuğunu tepeden tırnağa işgal etmiştir, çocuğun bireysel kimliğini yok etmiştir. Kafasında hayal ettiği bir bebek tasarımını ve çocuk tasarımını çocuğa yüklemeye çalışmaktadır. Devamı için tıklayınız

Kaynak: http://www.psikoterapi.com/narsisistik-kisilik