Suskundu gökyüzü... Suskundu bakışlar... Eğer yağmurdu ise yağan ve sarsan gürültü bedenmi bir yıldırımdıysa; rüzgar değil, ellerimseydi soğuk olan...

Suskundu gökyüzü, anlamsızdı bakışlar, ne olduğu önemli miydi? Kim içindi, kim ne için, neye yarar? Ay hep ordaydı aslında, güneş hep parlaktı ve yıldızlar asla kaybolmamıştı, ama hava karanlıktı, suskundu gökyüzü...

Gözyaşı akmamıştı, akmıyordu, akmayacaktı... Olmamıştı, günler hiç bakmamıştı gökkuşağının renklerine, soluktu zaman, aslında hiç akmamıştı... Suskundu gökyüzü...

Soğuk değildi bu, sıcak da olamazdı, renki değildi, renksiz de olamazdı, sadece suskundu...