Önceleri hayatımdaki kara lekeler artık monitörüme bulaştı sanmıştım. Dokunmaya çalıştım ama erişemeyeceğim kadar uzak, görebildiğim kadar yakındı bana. Aldım onu evime soğukta dayanamadım kıyamadım..
Başlarda sadece sayfa kenarlarında dolanırken, önce tüm bilgisayarımda sonrada cep telefonum ve arabamın hız gösterge ekranında bile belirmeye başlamıştı. Artık kurtulamayacağımı anladım. Onunla yaşamaya karar vermiştim. Ne derler bilirsiniz bükemediğin noktayı öpeceksin...
Birgün ansızın mouse ile üzerine tıklayıverdim. Allahım naptım ben!!!??? Ezdim işte onu.... derken, bir mesaj ile karşılaştım. İşte o an, o noktayı sevmeye başlamıştım. Çünkü verdiği mesaj itibariyle çok anlamlı şeyler ifade ediyordu. Gerçi her ne kadar sevginin ne olduğunu bundan yıllar önce unutsamda, içimde hala birşeyler olduğunu bu nokta açığa çıkarmıştı...
Evet, bende sevmiştim zamanında ama, aşkımı noktalara hapsetmek yerine, izmir ile ankara arasında köprü kurmuştum. İzmirdeki evimizle ankaradaki kız arkadaşımın evini kapı komşusu yapmıştım. Sanki hergün işe gider gibi sabah 6da çıkıp ankaraya basar giderdim.
Neyse, bakın keyfinize. Ama seviyorsanız noktalarla değil, alfabenin tüm harfleri ve simgelerle belli edin aşkınızı. Yani ben olsam öyle yapardım...
yazar: affetmekyok. (Belki affederdim ama sırtımdan vurdun....)
En dipteki not; Etkileyici bir serzeniş'e ithafen yazılmıştır. Politik veya cinsel istismar içermemektedir
