Günün güzel başlama sebebine gelirsem. Bir süredir iş arayışım devam ediyordu. Bu süreçte 2 ay bekleten bir yer, üstüne eski çalıştığım yeri bahane edip (tecrübeme dahi bakmadan) kapılarını bana kapatan bir yere denk geldim. Haliyle moralim de yerlerdeydi açıkçası. Şu dönemde çalışmadan (kiradaysanız birde) yaşamak bir hayli zor ve ben de bunu bir hayli hissettim ve yaşadım.
Dün bir yerle daha görüştüm. Farklı bir pozisyon için başvurmuştum ama müdür yardımcısının yeni açılacak bir pozisyon için düşündüğünü öğrendim cv mi görünce beni. Bu hoşuma gitmedi değil. Çalıştığım süredeki tecrübemin (birilerine göre değilmiş) işe yaradığını görmek sevindirici. Karşılığını da beklentim gibi verecek olmaları ayrıca sevindirici. Az önce aradılar buradan, uygun olduğunu söylediler benim beklentimin.
Murphy kanunları sanırım işliyor. Dün akşam da başka bir yerden daha aradılar. Onlarla da yarın görüşecektim. Bugün arayan yerden müsade istedim 1 gün. Yarın diğer yerle de görüşüp kararımı vereceğim. Tamam diyen yer ümraniye dudullu da, ben de ümraniye Namık Kemal de oturuyorum. Yani yakın sayılır İstanbul için. Diğer yer ise Beşiktaş çarşıda. Mesafe var gibi ama metro ve vapur ile ulaşım yine kolay sayılır.
Maddiyat önemli ama bu kadar süredir olan çalışma hayatımda takdir etmeyi bilmeyen, sözünün arkasında durmayanlar, altında çalışanları dışarıya karşı savunamayan yöneticilerle çalıştım. Bunların üstüne "bize de senin gibi biri lazım" dendiğini duymak manevi olarak hoşnut hissettiriyor insana.
Bu konuyu okuyan okumayan herkese teşekkür ederim. Sağlıcakla kalın
