Dün gece efkarlanıp yazdığım şiir ;

Nefesim yetiyor hayatta kalmaya,
Sen olmasan da atar bu kalp elbet diyordum ;
İzliyorum şuan kendimi,
Bir hastanenin 72. Odasında.
Öylece yatan birini,
Sanki birini beklercesine.
Kimsesiz ve sakin bir oda.
Demek tüm eş, dostta burada.
Yalnızmışım nefes alırken hayatta.
Demek kimse yokmuş eş,dost,akraba.
Susma zamanı geldi,düşünüyorum sadece.
Bu odaya neden düştüğüm aklıma geliyor.
Değmezmiş yaptıklarım,
Bak sen orada, ben ise yok oldum bu hayatta.
Belki nefes nefesedir bir başkasıyla.
Belki daha iyisini düşünürsek
El ele birisiyle bankta dır.
Ne kadar masum değil mi ?
Eskiden bir yere kaybolsam merak ederdi
Neredesin be çocuk ! derdi.
Şimdi ?
Sen onunla ben bilmediğin uzaklarda.