• 26-05-2006, 01:50:14
    #1
    Misafir
    Günler ilerledikçe, haftalar koşar adım geçtikçe, aylar göz açıp kapanıncaya kadar geçtikçe, herşey iyiye gideceğine kötüye doğru ilerliyor. Nedir insanları kötü hale getiren. Nedir içlerine pislik, kötülük getiren ?

    Günümüzde bazı arkadaşlar vardır. Kardeşim benim be diye dolaşırsınız. Onlarda size öyle der. Tabi sizin yüzünüze böyle der. Yoksa içinden neler diyordur kestiremezsiniz. İçki masasına geldiğinde "ortama bak be en sevdiğim kardeşler burada" derler fakat kötü bir günün olduğunda seni görmezler bile. Arkandan türlü işler çevirirler, arkandan konuşurlar, kendi aralarında seni çekiştirirler, kötülerler. Fakat yüzüne gülerler ve bunları dememiş gibi davranırlar. Üstüne üstlük hala "kardeşim naber" derler. İlk başlarda böyle şeyler hissetmezdim ama sonradan hareketlerinin yapmacık geldiğini hissetmeye başladım bu kişilerin. Başka kişilerin yanında da seni çekiştirmeye başlayınca otomatik olarak söyledikleri kulağıma kadar geldi. Kulağıma geldiğini onlarda öğrendiler tabi. Sanki suçlu benmişim gibi davranmaya başladılar. Her yaptığımı onlara rapor etmem gerekiyormuş, tüm paramı onlarla paylaşmam gerekiyormuş, kız arkadaşıma ayırdığım zamanın 2 katını onlara ayırmam gerekiyormuş. Tamam, ayırırım ama; hakedene ayırırım zamanı. Gerçekten "kardeş" diyebileceğim kişilere ayırırım zamanımı. Yani beni gerçekten sevdiğine inandığım kişilere ayırırım zamanı. Sevgilimin beni sevdiğine inanıyorum. Ama o kardeş müsvettelerine şu vakitten sonra ayıracağım 1 dakika bile yok. Yolda görsem yolumu değiştiriririm, ne selam veririm ne de hal hatır sorarım. Zamanında benden geçinen, tüm giderlerini karşılayan birinin olmasının getirdiği rahatlıkla hareket eden kişiler bundan sonra ne yapabilecek acaba ? Artık her istediği bara takılamayacaklar, her istediği an bir yerlere gidemeyecekler. Ceplerinde kuruş para yok. Ben onlarla samimi olduğumu düşündüğüm zamana kadar onların şu dünyada gördüğü şey çok azdı. Ben çok şey öğrettim onlara, görmedikleri yerleri gezdirdim, hayatları boyunca göremeyecekleri paraları onlar için döktüm. Şimdi oraları buraları kalktı. Sanki o kadar para, hadi parayı geçtim o kadar zamanı harcayan ben değilde onlarmış gibi konuma getirdiler. Son olarak geçenlerde gördüm onları. Şu ana kadar size yaptığım tüm iyilikler size umarım 2 kat ağır kötülüklerle geri döner diyerek ortamdan ayrıldım. Şimdi ortada kaldılar, evlerinin önünde çoluk çocuk gibi takılıyorlar. Yakında ip atlamaya, yakan top oynamaya da başlarlar. İyi oldu, umarım daha komik hallere düşersiniz diyorum.

    Siz siz olun, arkadaşınızı, kardeş diyeceğiniz yakın arkadaşlarınızı çok dikkatli seçin. Yoksa sizi yarı yolda bırakırsa hayal kırıklığı yaşarsınız. Ben yaşadım siz yaşamayın.
  • 26-05-2006, 02:22:14
    #2
    Üyeliği durduruldu
    güzel bir yazi ama ne dersen de hic bir zaman bilemezsin gerçek kardeş kötü gününde yaninda olan degil iyi gününde senin yaptiginla gurur duymasini bilendir.
  • 26-05-2006, 07:34:53
    #3
    *****
  • 26-05-2006, 08:58:26
    #4
    bazen insanlar olması gerektiğini yaşar....


    Bi arkadaşım vardı "kardeş" dediğim küçük kız kuzeni vardı bana aşık olmuş haberim yok her yerde rezil etmiş beni bunu seviyorum şöyle biri böyle biri diye
    çocuğa sordum "ben bu kızdan nasıl kurtulurum? hem senin akraban hem yaşca küçük" kendisine sormama ramen ve olaylardan haberi olmasına ramen bana "ŞEREFSİZ, KANSIZ bırak kızın peşini, sen kimsin dallama" dedi..
    ve duyduğuma göre haala benim kıza askıntı olduğumu idda ediyormuş şerefsz!

    helal olsun deyim...
    yaşanması gerekiyormuş demekki
    bir musibet bin nasihattan iyidir..