https://www.youtube.com/watch?v=40k8...&start_radio=1
Yönetim, yalnızca karar alma yetkisi değil; güçle kurulan ilişkinin en çıplak halidir. Kimi bu gücü miras alır, kimi onu yalakalıkla cilalar, kimi ise bedelini ödemeyi göze alarak kullanır. Şirketler, çoğu zaman bu üç yönetici arketipinin çatışma alanıdır. Bugün sizlerle birlikte bu üç yönetici arketipini inceleyeceğiz.
Torpille Gelen / Az Çalıştığı İçin Yönetici Olan Kişi
Bu tip yöneticiler, bulundukları konumu hak ederek değil, kurdukları ilişkilerle elde ederler. Patronun oğlu, yeğeni ya da bizden biri olmaları yeterlidir. İşten anlamazlar; daha kötüsü, anlamadıklarını da bilmezler. Bu cehalet özgüvenle birleştiğinde şirketi yavaş ama kararlı bir batışa sürükler. Sen çalışarak iz bırakmaya uğraşırsın; o ise patronu beş dakikalık sigara molalarında yakalayıp yerini garantiye alır.
Çoğu zaman verimli çalışmayan insanları çalışanların başına müdür yaparlar. Çünkü çalışanı müdür yapmak, üretimi aksatır; oysa verimsiz biri yönetici olursa kaybedilecek bir şey yoktur. Böylece sistem, kendi çürümesini organize eder. Bu yöneticiler kaos yaratır ama sorumluluk almaz; başarısızlık her zaman başkalarının hatasıdır.
Sadakat Timsali / Aşırı Kuralcı ve Yalaka Tip
İkinci tip, patronun ne istediğini sezme konusunda neredeyse sezgisel bir yeteneğe sahiptir. Kurallara harfiyen uyar ya da en azından patronun doğru sayacağı biçimde uyar. Bu yüzden şirket içindeki ömürleri uzundur.
Bu tip kişiler nadiren açık hata yapar. Güçlerini, başkalarının zayıflıklarını tespit ederek pekiştirirler. İnsanların kuyusunu kazmak, onlar için bir savunma refleksidir; konumlarını sağlamlaştırmanın en garantili yoludur. Machiavellinin tarif ettiği gibi: Sevilmekten çok, vazgeçilmez olmaya çalışırlar.
Omurgası Olan / İnisiyatif Alabilen Yönetici
Olaylar karşısında aksiyon alabilen, gerektiğinde patronla çatışmayı göze alan yönetici tipidir. Gerektiğinde inisiyatif alır, gerektiğinde kuralları çiğner; çünkü her kuralın adalet için konmadığını bilir. Hak bildiği yolda yürümeye çalışır ve bu yürüyüş çoğu zaman yalnızdır. Bu yüzden sistem içindeki ömürleri genellikle kısa olur.
Cesurdur, kararlıdır, sağlam adımlar atar. Ancak bu özellikler, diğer çalışanların kıskançlığına ve üst yönetimin tedirginliğine yol açar. Er ya da geç bir çatışma çıkar. Bu tip yöneticiler, doğru olanı savunurken ellerindekinden olmayı en baştan göze almıştır. Onlar için yönetim bir kariyer değil, bir duruş meselesidir.
Kapatış
Şirketler çoğu zaman birincisine katlanır, ikinci tipi ödüllendirir, üçüncü tipi ise tasfiye eder. Çünkü düzen, kendisini sorgulayanı değil; kendisini sürdüreni sever.
Yönetim sanatı da tam burada başlar: Gücün kimde olduğu değil, kimin onu ne pahasına kullandığı meselesinde.
İyi forumlar.