The Devil's Advocate filminde Al Pacino (Şeytan) böyle diyordu.
İnsanoğlu gariptir. Doğar bebek olur; büyür kendini yenilmez görür; yaşlanır tekrar bir bebek kadar bakıma muhtaç hale gelir.
İnsanoğlu gariptir. Köylüyü aşağılar. Zengin olunca yaptığı en huzurlu kaçamak doğaya sığınmak, köy kahvaltısı istemektir.
İnsanoğlu gariptir. Fakirken parayı, zenginken zamanı, servet sahibiyken huzuru arar. Şükredip mutlu olmak yerine hep önündeki havucu takip eder.
İnsanoğlu gariptir. Yeryüzünde böbürlenir, Tanrı'dan geldiğini unutur; ölünce yine ona döner.
İnsanoğlu finalde özüne (başlangıca) döner.
Muhtemelen zengin ve kuvvetli bir aileden gelmedin. Belki de zenginlik senin felaketindi ve o yüzden bu hayatı yaşıyorsun.
Şu an kendi hayatından büyük hayallerin ve isteklerin var. Hepimizin var. Muhtemelen hiçbiri gerçekleşmeyecek.
Gerçekleştirdiğinde de bu hayalleri kurarken hissettiğin heyecan içinde olmayacaksın. Yaşlı bir adama dönüşeceksin. Hatta büyük ihtimalle ölmüş olacaksın.
Fuat Tamer Tataroğlu'nun da dediği gibi: "Profesyoneller yesin diye bu çile çekilir mi?".
Bi dur. Hayatını ve hayallerini düşün. Gerçek kılabileceğin şeyleri ayır ve bunlar için saldır. Gerisini çöpe at.
Hayatı maddeye, güce, dünyevi isteklere bağlama. Anlamı ara. Minimal takıl.
Şeytan;
Elbette Dünya nimetlerini büyüleyici ve sonsuz gösterecek.
Elbette seni maneviyattan koparıp, maddiyata yöneltecek.
Elbette küçük bir hayat yaşamayı kaybetmek olarak düşündürecek.
Belki de kaybetmek, kazanmaktır. Belki de kaybetme zamanın gelmiştir.
