Annem trafik kazasında hayatını kaybetti...

Allah hepinizden çok kez razı olsun. Güzel dualarınız için çok çok teşekkür ederim.

Vefatının üzerinden 2 hafta geçti... Ne kabullenebiliyorum, ne inanabiliyorum.

Mezarının yanına gidiyorum ama tam olarak ne için, kim için gittiğimi bilmiyorum.

Hala memleketten dönecekmiş gibime geliyor.

Duygularım çok karmaşık, üzülemiyorum, düşünemiyorum, ağlayamıyorum.

En güzel yerde, dertsiz, çilesiz, sıkıntısız. Rabb'imin huzurunda.

Ama en çokta annemin bu hayatı yaşayamamasındayım. Bu hayatın vermiş olduğu zorluklarla birlikte sevdiklerini sürekli arkaplana atıp, onunla doyasıya vakit geçirememiş olmaktayım.

Son sarılış, son öpüş olacağını bilsem ama doyamacağımı bilsemde doya doya sarılıp, doya doya öperdim.

Geri getirmek mi? Keşke. Rabb'ime itikat duygum çok güçlü. Doğumunda, ölümünde değişmeyeceğini biliyorum. Ama insan düşünüyor, onunla olsam kurtarabilir miydim? diye...

Gerçekten çok zor. Bu gün okudum; Annesi 2-3 ay yoğum bakımda kalmış, sonrasında vefat etmiş. Şükrediyor, Allah bizi buna alıştırdı diye, ani ölüm olmadı diye şükrediyor.

Benim elimde bir şey yok ama yine de şükrediyorum. Ama ne yaşadığımı bilmiyorum.

Hala işlerim var, hayat yoğunluğu, borçlar... Hala sevdiklerini mecburen arkaplana atıyorsun mecburen. En çokta bu zorluyor.

Umarım Annem bana kırgın gitmemiştir, gitmediyse de yine de çok özür diliyorum kendisinden. Rabb'im mekanını cennet etsin inşAllah.

Umarım ona hayırlı bir evlat olabilirim.

Hayırlı geceler.

Allah hepinizden çok kez razı olsun. Tüm dualarımızı Rabb'im kabul eylesin inşAllah. Güzel dualarınız için çok çok teşekkür ederim.

Vefatının üzerinden 2 hafta geçti... Ne kabullenebiliyorum, ne inanabiliyorum.

Mezarının yanına gidiyorum ama tam olarak ne için, kim için gittiğimi bilmiyorum.

Hala memleketten dönecekmiş gibime geliyor.

Duygularım çok karmaşık, üzülemiyorum, düşünemiyorum, ağlayamıyorum.

En güzel yerde, dertsiz, çilesiz, sıkıntısız. Rabb'imin huzurunda.

Ama en çokta annemin bu hayatı yaşayamamasındayım. Bu hayatın vermiş olduğu zorluklarla birlikte sevdiklerini sürekli arkaplana atıp, onunla doyasıya vakit geçirememiş olmaktayım.

Son sarılış, son öpüş olacağını bilsem ama doyamacağımı bilsemde doya doya sarılıp, doya doya öperdim.

Geri getirmek mi? Keşke. Rabb'ime itikat duygum çok güçlü. Doğumunda, ölümünde değişmeyeceğini biliyorum. Ama insan düşünüyor, onunla olsam kurtarabilir miydim? diye...

Gerçekten çok zor. Bu gün okudum; Annesi 2-3 ay yoğum bakımda kalmış, sonrasında vefat etmiş. Şükrediyor, Allah bizi buna alıştırdı diye, ani ölüm olmadı diye şükrediyor.

Bende annemin kazada çok acı çektiğini anlamama rağmen şükrediyorum.

Hala işlerim var, hayat yoğunluğu, borçlar... Hala sevdiklerini mecburen arkaplana atıyorsun mecburen. En çokta bu zorluyor.

Umarım Annem bana kırgın gitmemiştir, gitmediyse de yine de çok özür diliyorum kendisinden. Rabb'im mekanını cennet etsin inşAllah.

Umarım ona hayırlı bir evlat olabilirim.

Hayırlı geceler.