Az önce okumayı bitirdim gözleri dolu dolu okudum. Sağlığın şükründe daim gayretli olmalıyız...
Kaynak: https://eksisozluk.com/entry/177786204
yıllardır annemin hastalığından ötürü başımıza gelecek malum sonu bildiğim için, ne zaman durumu kötüleşse bu başlığa girip, yazılanları okur, gözyaşı dökerdim. malum son geldiği zaman bu acıyı nasıl kaldıracağım, akli dengemi mi kaybedeceğim, ne yapacağım derdim. maalesef yazma sırası bana geldi, malum son gerçekleşti.
kendime ancak gelmeye çalışıyorum, sanırım olayı hâlâ kavrayamadım ve şoktayım. içime bir şey oturmuş gibi. olanlara, başımıza gelenlere inanamıyorum. her sabah uyandığımda moral bozukluğuyla ve annemi kaybetmenin gerçekliğiyle kendimi tavana bakarken, şok içinde ve depresif şekilde buluyorum. artık hiçbir şeye içimden gelerek gülemiyorum, üzerimde hep bir burukluk ve hüzün var. bir yerde okumuştum; hislerini, yaşadıklarını, yazıya dökünce rahatlarsın diye, öyle yapmaya çalışacağım. biraz uzun olabilir, kusura bakmayın.
bizim hikayemiz 2012 senesi şubat ayında başladı, annem o zaman çok gençti, daha 50'li yaşlarına bile gelmemişti. ben ise 20'li yaşlara yeni girmiştim. inanılmaz neşeli, enerjik ve benim en yakın arkadaşım gibiydi. beraber güler, eğlenirdik. ailenin tek çocuğuyum. annem bir gün telefonda teyzemle konuşurken yatak odasına girip kapıyı kapattı. neden böyle yaptığını anlayamadım ve şüphelendim. kulağımı kapıya dayadım. "abla geçen sene de göğsümdeki bu kitleden şüphelenmişlerdi ancak doktor bir şey çıkmaz bu kitleden demişti, bu sene kontrole gittim şimdi biyopsi istiyorlar, kötü huylu çıkma olasılığı yüksek diyorlar." lafını işittim. beynimden vurulmuşa döndüm. elim ayağım boşaldı. biyopsi alındı ve sonucunun çıkacağı günün önceki gecesini dün gibi hatırlarım. inanılmaz bir korku duydum. o zaman inançlı bir insandım, sabaha kadar gözümü kırpmadan dua ettim ve sabah oldu. babamla annem biyopsi sonucunu almaya gittiler. annemi aradım, cevabı; "oğlum biyopsi sonucu pek iyi çıkmadı". beni düşünüp alıştıra alıştıra söylüyordu.
sonra meme kanseri ameliyatı oldu, neyse ki 1.evreydi, memesinin hastalıklı kısmını aldılar. sıra geldi kemoterapi ve 40 günlük radyoterapi sürecine. kemoterapi aldığı ilk gün beni neşelendirmek için merdivenlerden gülerek koşa koşa çıkıyordu. tedavi boyunca çok moralliydi. sonra saçları dökülmeye başlayınca ağlama krizleri başladı, saçlarının dökülüyor olması ona çok koydu. peruk aldık ama pek istemedi, daha sonra bandanaya alıştı. daha sonra 40 gün boyunca her gün beraber uzak bir mesafe tepip radyoterapiye gidip geliyorduk. sonunda şubat ayından ağustos ayına kadar uzun süren tedavisi bitmişti.
2012 senesinden 2016 senesine kadar her 3 aylık kontrollerde hop oturup hop kalkıyorduk. kontrollerin başlamasına 1 hafta kala uyuyamamaya başlıyor, nüks falan ederse ne yaparız diye düşünüyordum. periyotlar halinde de olsa korku dağları hayatımızdan gitmiyordu. anneyi kaybetme ihtimali belirmişti bir kere. 2016 yılı haziran ayında annem tekrar rutin kontrole gidecekti ve o tarihten sonra artık kontrolleri yılda 1'e düşecekti. biz de artık daha rahat nefes alabilecektik. haziran ayındaki kontroller yine normal çıktı, keyfimiz yerimizdeydi.
ne olduysa 2 ay sonra oldu, annem "karnımda bir şişkinlik var" demeye başladı. kansere hiç yormadık çünkü daha 2 ay önce detaylı kontrollerden ve çekimlerden geçmişti. ilk gittiği doktor da hazımsızlık için ilaç vermişti. sonra şişkinlik gittikçe artınca, doktoru bir pet bt çekimi istedi. sonucu bir seyahat esnasında havalimanında okuyor, şok geçiriyordum. rapor sonucu: yumurtalık kanseri ve karın zarına yayılım var. o istanbul'a dönüş yolculuğu uçakta nasıl geçti, bir ben bilirim. uçağın camı olsa aşağı atlardım, öyle bir daralma ve bunalım hissiyatı.
inanılır gibi değildi, meme kanserini atlatan annem, ikinci bir başka tür kansere yakalanmıştı. nüks değildi. meme ve yumurtalık kanseri riskini ölçen genetik brca testlerini daha önce yaptırmıştık ve negatif çıkmıştı. yani hem meme, hem yumurtalık kanseri olasılığı çok çok düşüktü ancak şanssızlık yine bizi bulmuştu.
doktor araştırmaları, koşuşturmalar, panikler derken, doktorlar annemi acil ameliyat etme kararı aldılar. hastalık 3.evrede yakalanmıştı ve yumurtalık kanserinin erken teşhis imkanı maalesef yokmuş. hepimiz şok içindeydik.
2016 yılı ağustos ayında doktorlar annemi ameliyat ettiler ancak ameliyattan bir kaç saat içerisinde erkenden çıktılar. yumurtalıkları ve rahmi aldıklarını fakat ameliyatı devam ettiremediklerini çünkü tümörün kalın bağırsağa yakın olduğunu onu almak istemediklerini, 4 doz kemoterapi aldıktan sonra eğer karın zarındaki metastazda gerileme varsa sadece karın zarını temizleyip, 2. ameliyatı bitireceklerini söylediler. ameliyatın üzerine 4 yüksek doz kemoterapi aldık. neyse ki karın zarındaki metastaz gerilemişti. doktorlar ikinci ameliyatı yaptı, karın zarını temizledi ve 3 doz kemoterapi daha verdiler. 3 doz daha kemoterapi aldık ve tedaviyi bitirdik. çok zorlu, yorucu ve uzun süren bir sürecin sonuna gelmiştik. tedavisi bittiğinde tarihler 2017 yılı başlarını gösteriyordu.
meme kanserinin üzerine, yumurtalık kanserinin de eklenmesiyle tekrar kontroller 3 ayda bir olacak şekilde sıklaştı.
tarihler şubat 2018'i gösteriyordu, annemin tekrar kontrolleri vardı. doktoru kontrol pet istemişti. pet sonucu aldığımızda hepimizin başından aşağı kaynar sular döküldü ve yıkıldık. daha tedavi biteli 1 sene olmamıştı bile, kanser karın içinde her yere yayılmıştı. metastaz yapan bölgeler; karaciğer üzeri, apandisit, safra kesesi, dalak, kalın bağırsak, ince bağırsak, mesane, karın duvarı, diyafram. inanılmaz panikledik ve bir çok doktordan görüş almaya başladık. bazı doktorlar kanserin çok yaygın olduğu ve ameliyatla tek tek temizlemenin zor olduğu, kemoterapiye acil başlanması yönündeydi. diğer doktorların görüşü ise; ameliyatla hepsinin temizlenmesi çok zor olsa da, lezyonlar temizlenmezse, kemoterapi alınsa bile hastanın şansının çok düşük olduğuydu.
biz yumurtalık kanseri tedavimizi başından beri takip eden hocamıza güvendik ve ameliyat kararı aldık. ameliyat son derece riskliydi ve adı; sitoredüktif cerrahiydi. bu demek oluyordu ki, kanser hangi organı, hangi dokuyu tuttuysa komple alacaklar. temizlemekle uğraşmayacaklar. çok çok ağır bir ameliyat olacaktı. ameliyat tam 12 saat sürdü ama bize bir ömür gibi geldi. hop oturup, hop kalktık. sonunda doktor gece yanımıza geldi ve ameliyatın iyi geçtiğini, değişik branşlardan yaklaşık 8 doktorun ameliyata girdiğini, bütün kanser dokularının temizlendiğini, karın içine sıcak kemoterapi verip yıkandığını, çok sayıda organın alındığını ancak 48 saatin yoğun bakımda riskli olduğunu söyledi. iki kötü haber vardı, birincisi; çok fazla sayıda organ alınmıştı. karaciğerin üzerindeki belli bölümler, apandisit, safra kesesi, dalak, karın duvarı, diyafram, ince bağırsağın bir bölümü, mesanenin bir bölümü ve en kötüsü kalın bağırsak maalesef komple alınmıştı. kalın bağırsağın alınmasıyla en kötü senaryo olmuştu çünkü annemin karnından dışarıya bir delik açıp, ince bağırsağı torbaya bağlamışlardı. annem artık ileostomi ile yaşamak zorundaydı. yani yediğiniz her şey bu torbaya sıvı halde boşalıyor ve saatte bir torbayı boşaltmak zorunda kalıyorsunuz. yaşam kalitesi oldukça düşüren bir şey. saçını okşamaya kıyamadığınız annenizin başına bunlar geliyordu. ikinci kötü haber ise bu kadar ağır bir ameliyatın ardından 6 kür kemoterapi almak zorunda olmasıydı.
annem 48 saatlik yoğun bakımdan sapasağlam çıktı. ancak toparlaması için hastanede 1 ay yatmak zorunda kaldık, 1 ay sonunda taburcu olduk. inanılmaz kilo vermişti, ileostomi sürekli sorunlar çıkartıyordu, ameliyatın ağırlığı yüzünden yürüyüşü, konuşması hatta ses tonu bile değişmişti. bedenen farklı bir insandı artık o. sonraki süreçte çok zor geçen 6 kürlük kemoterapi sürecini tamamladık. o sene boyunca sürekli halsizlik sebebiyle yatıyordu, babamla biz artık yatalak bir hastaya bakar olmuştuk. 2018 şubat ayında başlayan yumurtalık kanserinin 2. nüks süreci 2018 ağustos ayında sona veriyor ancak annemin toparlaması ve ayaklanmaya başlaması 2019 yılı başlarını buluyordu.
2020 senesinin aralık ayına kadar her şey çok iyi gidiyordu, annem kendine daha çok gelmişti, zor da olsa ileostomi'ye alışmıştık. her zamanki neşesindeydi, artık enerjisi yerine gelmişti fakat yine maalesef rutin kontrol zamanı gelmişti. mr çekiminde karaciğerde milimetrik bir çok metastaz olduğu ortaya çıkmıştı. tekrar yıkılmıştık. bu mr çekim sonuçlarını alıp anneme ben haber vermek zorunda kalıyordum. ne kadar berbat bir his ve durum olduğunu anlayamazsınız. annenize bir şeyler söylüyorsunuz ve sizin söylediğiniz sözler yüzünden gözünüzün önünde yıkılıyor, göz yaşları döküyor. yer yarılsa da yerin dibine girsem diyorsunuz. neyse maalesef yine başladık kemoterapiye; zorlu geçen 6 kür kemoterapi sonunda annemin karaciğer metastazları yok olmuştu. seviniyorduk fakat bedenen artık çok yorulmuştu. tarihler artık 2021 yılı eylül ayını gösteriyordu.
2021 eylül ayından 2022 aralık ayına kadar kontroller sorunsuz ilerliyordu. 2022 senesinin aralık ayında tekrar rutin bir kontroldeki mr çekiminde karaciğerde milimetrik metastazlar, karın içinde büyümüş lenf bezleri görüldü. hastalık yine geri gelmişti. annem artık kemoterapi görmek istemiyorum, bıktım bu hayattan diye ağlıyordu. bir diğer doktor bir de pet görüntüsüne bakalım, acaba ameliyat mı etsek daha iyi olur diye fikir sundu. pet bt çekimini yaptırdık ancak bir gariplik vardı, pet sonucuna göre beyin normalde olduğundan daha parlak gözüküyordu, hemen beyin mr istediler. sonuç; beyin sapı ve beyin lob metastazı. yıkıldıkça yıkılıyor, psikolojimiz bozuldukça bozuluyordu. artık sona mı geldik bilemiyorduk. işin ilginci 2 beyin metastazına rağmen annemde bir belirti yoktu. doktor ışın tedavisinden fayda göreceğimizi düşündü ve bu 2 lezyona hızlıca radyocerrahi denen işlemi yaptılar. daha sonra kemoterapiye başlayacaktık.
tarihler 2023 nisan ayını gösteriyordu, kemoterapi başlamadan önce bir gün doktor beni odasına çağırdı; "bak oğlum dedi, annen bu tedaviden fayda görebilir ancak sadece ömrünü uzatmış olacağız, artık bu hastalıktan kaçışı yok, zamanımız kısıtlı, ne zaman kemoterapi artık dirençli hale gelir ve işe yaramaz, o zaman anneni kaybedeceksin, maalesef durum bu." odadan nasıl çıktığımı hatırlamıyorum bile, dona kalmıştım, artık annem yürüyen bir ölüydü benim için. nasıl beraber gülecektik, nasıl sohbet edecektik, nasıl eğlenecektik? tamamen yaşama sevincim o gün sona erdi. hayatımın en ağır haberini almıştım. o günden günümüze gelene kadar annemin cenaze merasimini sık sık rüyalarımda görüyor olacak, geceleri ter içinde soluk soluğa uyanacaktım.
annem nisan ayı 2023 yılında kemoterapiye başladı ve 2024 yılı aralık ayına kadar aralıksız tedavi gördü. sayısız kemoterapi ve radyoterapi. artık çok halsiz düşmüş, zayıflamış ve psikolojisi haklı olarak bozulmaya başlamıştı. hemşireler damar yolu bulamıyor, kolunu delik deşik, mosmor ediyorlardı. daha rahat damardan tedavi alsın diye kaç kez port kateter ameliyatına girdi hatırlamıyorum bile ancak çok zayıfladığı için port cildin altında durmuyordu, yine ameliyatla çıkartmak zorunda kalıyorlardı. kemoterapi tedavilerini çok zor alıyor, değerleri çok düştüğü için sık sık donör aramak zorunda kalıyordum, her kemoterapi öncesi 2 ünite kan takviyesi yapılır olmuştu. artık halsizlikten hiç ayağa kalkamaz olmuş, tamamen yatalak haline gelmişti. çok fazla kemoterapi aldığı için mesanesi kalıcı şekilde tahriş olmuş, sık sık enfeksiyon oluyor, sürekli kanlı şekilde işiyor, bir çok kez mesane sistoskopisi olmasına rağmen, doktorlar çözüm bulamıyorlardı. ileostomisi sebebiyle susuzluk çekiyor, çok su içemediği için böbrek değerleri kötü çıkıyordu. kadın gözümün önünde eriyor ve acı çekiyordu. çığlıkları hâlâ kulağımdadır. artık annemin bu hayata devam etmesi ne kadar mantıklı sorularını düşünüyor, olanlara içim parçalanıyordu.
2024 aralık ayında doktor artık kemoterapinin işe yaramadığını, amerika'da bir gen testi yapılması gerektiğini, eğer sonuç pozitif çıkarsa son çare akıllı ilaç deneyeceklerini, bu ilacı da devletin karşılamadığını ve sgk'ya dava açmamız gerektiğini söyledi. hastane süreçleri üstüne bir de dava süreçleriyle ilgilenmek zorunda kalacaktım. önce annemin tümör örneğini ve gerekli raporlarını alıp, amerika'da bir yerle anlaşıp oraya gönderdik. sonucun gelmesi tam 1 ay sürdü. zamanla yarışıyorduk biliyordum. sonuç geldi ve pozitifti yani akıllı ilaçtan fayda görebilecektik. hastaneden bir sürü evrak toplayıp, avukat vasıtasıyla endikasyon dışı ilaç başvurusu yaptık ancak ön başvurumuz bile reddedilmişti. önce sağlık bakanlığına ilaç başvurusunun onayı için dava açtık, yürütmeyi durdurma alınca, sgk'ya dava açtık ve beklemeye geçtik. tek umudumuz ordan da yürütmeyi durdurma alıp, ilacı bir an önce kullanmaya başlamaktı.
dava süreci sürerken 2025 yılı mart ayı sonuna geldiğimizde garip bir şey oldu, annem çift gördüğünü söylemeye başladı, daha sonra çok üzülerek farkettik ki, sol gözünde kayma oldu. annemi o halde görmek daha da canımı yakar olmuştu, aldığım antidepresanlar işe yaramıyor, gece uyku uyuyamıyordum artık. alel acele hastaneye gittik ve beyin mr, ortibal mr çekimlerinden geçtik. garip bir şekilde tetkikler temiz çıkıyordu. doktorlar beyin sapı pons'a alınan ışın tedavisi sebebiyle bu yan etkinin olabileceğini, bir süre kortizon kullanıp takip etmemiz gerektiğini söyledi. kortizon tedavisine başladık bir süre devam ettik ancak maalesef düzelme olmadı.
13 mayıs akşamı anneme boynundaki venöz kateterden evde sağlık hizmetiyle serum bağlattık, serum gitmeye başladıktan 5 dakika sonra annemde şiddetli titreme oldu ve ateşi çıktı. daha önce problem çıkartan kateter portlarımız olmuştu, o kateteri kullanmayı kesince belirtiler düzeliyor ve daha sonra enfeksiyon kaptığı için o kateteri hastanede çıkartıyorduk. bu sebepten dolayı hemen serumu kestik beklemeye başladık. bu sefer titremesi geçti fakat kusmaya başladı. yarım saat geçtikten sonra tansiyonunu ölçmek istedim fakat tansiyon aleti error veriyordu. alette bir problem var diye düşünüyordum. bir ara annemin beti benzinin atmaya başladığını ve suratının bembeyaz olduğunu fark edince hızlıca hastaneye gitmeye karar verdik fakat annem artık baygın haldeydi. hızlıca kucağıma alıp 3 kat inip, arabaya koyduk ve son gaz hastaneye gitmeye başladık. babam annemi ayıltmaya çalışıyor, ne olur cevap ver bize diyor, ben de konsantre olup araba kullanmaya çalışıyor, son gaz hastaneye yol alıyordum. hastaneye gittiğimizde tansiyonu hemen ölçmek istediler fakat oradaki alet de ölçemedi. hassas bir alet getirdiler meğer büyük tansiyonu 5'e düşmüş. kanlarını aldılar ve kan gazları çok kötü çıktı. "septik şok geçiriyor hemen serum vereceğiz, tansiyonu düzelmezse yoğun bakıma kaldıracağız" dediler. bir yarım saat daha gecikseydik hastayı kaybetmiş olacağımızı belirttiler. ne olur dedim, kadını kanserden kaybetmedik şu salak enfeksiyondan kaybetmeyelim. tansiyonu düzelince annemi servise kaldırdılar ve çok yoğun antibiyotik, destek tedavi süreci başladı.
septik şok vakasından 2 hafta geçti, tarihler 27 mayıs 2025. annem hâlâ hastanedeydi fakat enfeksiyon durumu oldukça geriledi ve kendine geldi. kontrol çekimlerinde rastlanan karın içi metastazları olduğu gibi duruyordu fakat septik şoktan çıkmıştı, keyfi yerindeydi. hatta yatakta otururken, kendi spotify listesindeki neşeli şarkılardan birini açıyor, oynamaya başlıyordu. bundan da yırttık diyordu. muhabbet, sohbetimiz oldukça güzeldi. bunu da zar zor atlattık deyip, artık bir yandan akıllı ilaç dava sürecinden haber bekliyordum. çalıştığım için haftasonları refakatçi ben kalıyordum, haftaiçleri babam kalıyordu.
27 mayıs tarihinde taburcu edilmemizi beklerken çok olumsuz bir gelişme oldu, babam aradı ve annemin konuşmakta zorlandığını, telaffuzlarında sıkıntı başladığını söyledi. daha 1 gün önce oradaydım ve hiç böyle bir durum yoktu. beynimden vurulmuşa döndüm ve hastaneye koştum. annemin konuşmasında ciddi sıkıntı vardı, dilini döndüremiyordu. acaba yine beyin metastazı mı gelişti diye korkuyordum. nöroloji geldi baktı beyin mr istedi, beyin mr'da daha öncede de olan pıhtılar gözüktüğünü ancak durumun bundan kaynaklanmadığını söyledi. böbrek değerleri sebebiyle kontrastlı mr çekilemediği için durumu beyin ödemine yordu ve kortizon tedavisine başladık.
o günden sonra annemin yanında ben kalmaya başladım, günlerden salıydı. salı günü taburcu olmamızı beklerken başlayan konuşma problemi, akşama doğru el ve ayakların tutmaması ve tamamen güçten düşmesi, konuşmanın tamamen bitmesi ve yutma güçlüğüyle devam etti. aynı gün içerisinde annemin durumu kötüleşiyordu. sadece gözlerini kırparak benimle iletişim kurmaya çalışıyor, derdini maalesef anlatamıyordu. yanımdaki laptopu açıp tek tek harfleri gösteriyor, gözünü çift kırptığındaki harften ne anlatmak istediğini anlamaya çalışıyordum. anlayamayınca çılgına dönüyor, ağlıyordu. gece yarısı başında otururken o felçli haliyle bile yorulduğumu görüp, gözüyle kanepeyi gösterip, sen uyu işareti yapıyordu. canım annem. hayatımın en kabus dolu anlarını yaşıyordum, içim parçalanıyordu. hayatın trajik yanı, ertesi gün avukatımız arayıp, akıllı ilaç davasının olumlu sonuçlandığını müjdeliyordu, ben ise sinirden artık gülüyordum, bir kutu ilaç bile kullanamayacaktık. annemin durumu her geçen gün kötüledi ve bir cuma günü göz kontağımız tamamıyla kesildi. doktorlar son bir mr ile bakmak istediler ve gördükleri tablo, beyin sapı pons'taki lezyonun birden büyümesiydi, yani hastalık beyin sapında geri gelmiş, annemin motor becerilerini bitirmişti. enfeksiyon ile başlayan serüven tekrar kanserin nüks etmesiyle sona gelmişti.
cuma gece yarısı annemin bilinci tamamen gidince yoğun bakıma kaldırıldı. haftalar önce 3 kişi geldiğimiz hastaneden canımızı geride bırakıp 2 kişi dönüyorduk. hayatımda bana bu kadar koyan bir yolculuk olmamıştı. çok ağrıma gitti, birini geride bırakmak. hastane yetkilisi bir durum olduğunda beni arayacağını bildirdi. bunun nasıl bir psikoloji olduğunu anlamayan bilemez. her dakika tetiktesiniz, her mesaja, telefona koşuyorsunuz, gece uyku uyuyamıyorsunuz, hastane telefonunun zil sesini değiştirmek zorunda kalıyorsunuz. ne olur bari gece kara haber almayayım diyorsunuz. yoğun bakıma kaldırıldıktan 2 gün sonra bir pazar sabahı elimde telefon, bilge kağan'ın beni hep çok etkileyen sözünü açıp okumaya başladım; "zamanı tanrı yaşar, insanoğlu hep ölmek için türemiş." cümle bittiği anda telefon çaldı, arayan hastaneydi. "annenizin kalbi durdu hızlıca gelin" dediler. gittik ve vefat ettiğini öğrendik. tarih 1 haziran'dı.
ertesi gün yıllardır kabuslarımda gördüğüm cenaze rüyasının artık gerçeğini yaşıyordum, annem artık yoktu. kendim mezara girdim ve kendi ellerimle toprağa koyup, üstüne toprak attım. annemi böylece kalbime gömmüş oldum. o kadar sıkıntılar çekti ki tabiri caizse sıtmayı görüp artık ölüme razı olduk. acıları son buldu ve huzura kavuştu. onun acılarının bittiğini hissedip, bende de vicdan azabı veren bir rahatlama oldu.
işin garibi cenazeden beri çok bir şey hissedemiyorum, sanki annem hastanede ya da teyzemde ama bir süredir görmüyor gibiyim. sanırım kaybetme duygusunu içselleştiremiyorum. psikolojik olarak ruh gibiyim, ağlasam ağlayamıyorum, gülsem yarım gülüyorum, eğlenceli bir ortamda yalandan eğlenirmiş gibi yapıyorum, bir yanım tamamen eksildi, sanırım annemle birlikte benim ruhum da gitti. her sabah uyandığımda annemi kaybettiğim düşüncesi kafama dank ediyor ve anlık olarak nefessiz kalıyorum, tavana boş boş bakıp duruyorum. sağ olsunlar bu süreçte babam, akrabalarım, arkadaşlarım beni hiç yalnız bırakmadılar hep destek oldular fakat annenin yokluğu bir başka. gece yarısı odamda moralim bozuk uzanırken, bunu hissedip, gelip sabaha kadar başımda bekleyen, kafamı okşayıp, yanağımdan öpüp, "canım oğlum üzülme" diyen biri artık yok. doğan cüceloğlu'nun dediği gibi "annen yok, kimsen yok."
sadece beni ayakta tutan iki şey var, birincisi; hastalığının ilk zamanlarını atlattığımızda "anne sana bir şey olsa ne yapardık" dediğimde, "ne yapacaksın, tabii ki hayatını idame ettireceksin" demişti ve vefat etmeden önceki son lafı da "kendine iyi bak oğlum" olmuştu.
ikinci şey ise; annem için maddi ve manevi elimden gelen her şeyi gerçekten yaptım, bunun rahatlığı var. gençliğimi verdim, psikolojimi verdim, birikimlerimi verdim, her şeyimi verdim. hayatımın en güzel dönemleri acil servislerde, ameliyathane önlerinde, kemoterapi ünitelerinde, radyoterapi odalarında geçti. herkes dışarda eğlenirken, gençliğini yaşarken, çoğu zaman uzaktan izlemek zorunda kaldım. yine olsa yine her şeyimi verirdim. onun hayata tutunmasına, neşesine, tüm olumsuzluklara rağmen güçlü kalıp hep gülümsemesine, hasta olmasına rağmen bize bile moral vermesine ve pozitif havasını hiç bir zaman kaybetmemesine her zaman hayran kalacağım. bu özellikleri olmasa zaten 13 sene bu hastalıkla baş edemezdi. umarım bu hayatta bulamadığın huzuru artık bulmuşsundur canım annem. seni çok seviyorum, her dakika aklımdasın.
Bir ekşi sözlük yazarının annesinin vefatı üzerine...
6
●338
- 24-08-2025, 06:46:43Allah rahmet eylesin.srcnckn adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
Bende babamı geçen sene mide kanserinden kaybettim o hastane süreçleri öyle zor ki. Arkadaşa sözlükten dm atmak istedim kapalı idi. Kendisine buradan sevgi ve selamlarımı iletiyorum anneciğine rahmetler diliyorum o kadar üzüldüm ki çok derinden bir acı oturdu içime..
Anne babası kanser olupta bu süreci yaşamanın zorluğu karşısında insan ne yapacağını bilemiyor. Hele birde hasta acı çekiyorsa tahayyül etmek bile çok zor.
Sizinde annenize rahmet diliyorum onların özlemi hiç bitmiyor her gün katlanıyor o özlemin ağırlığı o devasa ağırlığı bazen öyle bir geliyor ki insanın üstüne sadece halsiz yorgun kalakalıyorsun öylece
kadın çok bahtsızmış birini yen diğeri gelsin. ölüm resmen yakasını bırakmamış
okurken bile insan etkileniyor...