Geçen gün bir programda ölümü anmaktan bahsediliyordu. Sık sık ölümü düşüneceğim, en azından bir hata yapmadan önce ölümü düşünerek kendimi hesaba çekeceğim. Her türlü yöntemi denedim neredeyse ancak günahlardan arınmanın en etkili yolu sanırım bu şekilde. Aslında her zaman ölümün var olduğunu çeşitli şekillerde dile getiririz yeri gelince ama bu böyle değil, çünkü hiç bir zaman ölmeyecekmiş gibi yaşarız. Bu şuna da benziyor; kimse işlediği bir suçun yada hatanın sonuçlarını düşünerek, göze alarak yapmaz. Eğer gerçekten düşünerek harekete geçebilirsek ileride yaşayabileceğimiz pişmanlıklardan en başında kurtulmuş olacağız. Sinema filmi izlerken de aynı psikolojide bulunuyoruz gibi, bir film olduğunu bildiğimiz halde kendimizi o kadar kaptırıyoruz ki öykünün kalıbına göre korkuyu yada mutluluğu o anda yakalayabiliyoruz. Ancak ben korku filmi izlerken neredeyse hiç korkmam çünkü gerçek olmadığı bilgisini beynim çok iyi işliyor.
Geçmişe bakıyorum ve bazı hatalarımdan dolayı pişmanlık duyuyorum, sonra birden şimşekler çakıyor. O kadar pişmansın da, o kadar üzülüyorsun da peki neden yenilerini pişmanlıklarına ekliyorsun? Tövbe etmek ve pişmanlık duymak, af dilemek değildir. Bir ders çıkartmak ve yenilerini tekrarlamamak adına verilen sözdür. Bir daha yapacak mısın?
Bir sınavdan bahsediyoruz peki sizce neden günah işleyebiliyoruz. Aslında bana göre bir bakıma günah işlemek diye bir şey yoktur mutlak gerçeklikte. Sadece ve sadece irademiz sınanıyor. Ne kadar çok azim o kadar çok başarı getirir. Rejimde olduğunuzu varsayalım, amaç yemek yememek değildir aksine vücudumuza faydalı sağlıklı yiyecekleri sokmaktır. Yani gereksiz fazlalıklardan kurtulmaktır. Gereksiz yemekler kilo almanıza sebep olur ve ağırlaştırır. Aynı şekilde gereksiz düşüncelerde ruhunuzda bir ağırlık yapar, bu ağırlık o kadar çoktur ki ayağına taş bağlanan bir kuş misali gibi. Taş maneviyatta vicdandır. Vicdanın yükünden kurtulmadıkça özgür olmamız söz konusu olamaz. Ölüm sonrası nereye gideceğinize şimdiden baksanız iyi olur, ölüm anında görmenizin hiç bir faydası olmaz.
Şuna değinen bir konu açacaktım geçen günler unuttum gitti. Hayatta sahip olduğunuz en değerli şey nedir? Cevaplar aşağı yukarı aynı olacaktı yani maddiyat ile ilgili şeyler. Lakin şuna kanaat getirdim hayatta sahip olduğum ve olabileceğim en değerli hazine akıldır. Bir bilim insanı ile Gazali'nin farkı yoktur aslında çünkü her ikisi de çok iyi bir gözlemci ve bakkallarda bile bulunan dijital teraziye sahipler.
Neden batı gibi gelişmiyoruz sorusunu neden şu şekilde soramıyor insanlar kendilerine; neden batı medeniyeti manevi değerleri fazla önemsemiyor? Evet dengeyi bir türlü bulamıyoruz. Ama şöyle bir gerçeklikte var herkes farklı bir yol seçiyor ve hedefe o yoldan gitmeye çalışıyor. Örneğin bilim insanları nereden geldik nereye gidiyoruz, niçin ve neden sorularına yanıt bulmaya çalışıyorlar. İşte bu noktada islam devreye giriyor; dünyada kalacak kadar dünya için çalış, ahirette kalacağın kadar ahiret için çalış. Dünyada ne kadar kalacağız? Aslında burada derin bir bilgi, derin bir gizem barınmakta. Dünya hayatı ile ahiret hayatı farklı değildir, yani tam olarak özdeş olmamakla birlikte dünya hayatı ahiretin bir aynası gibidir. İmam Gazali gibi yüce insanlar ise işte bu özdeşliğin farkına vararak insanları aydınlata biliyorlar. Zaten bundan bi haber olan kişiler, "nereden biliyorlar ölüp yeniden mi canlanmışlar" gibi mantıksız sorular sorarak kendilerini aciz duruma sokuyorlar.
Devamlı hatalar yapıyoruz her ne olursa, iş güç hayat... Ama görüyoruz ki genelde şöyle davranılmakta. Benim bir suçum yoktur, bir günahım yoktur ve sıkıştığımızda bin bir türlü bahanelerin arkasına sığınıyoruz.
Bu ayeti çok ama çok iyi anlamak üzerinde durup düşünmek lazım.
Ey Rabbimiz! Biz şeytana itaat ederek nefsimize zulmettik ve Sana karşı geldik. Biz, kendi zaafımızı, nefsimize zulmettiğimizi ve sadece sana itaat etmemiz gerektiğini iyice öğrenmiş olduk. İşlediğimiz günahımız sebebiyle Sana tevbe ediyor, senden bağışlanma ve rahmet diliyoruz. Şayet Sen, bizleri bağışlamaz, işlediğimiz günahımızı affetmez, onu örtmez, tevbemizi kabul ederek bizden razı olmaz, bize hidayet edip rahmet etmez ve şeytana karşı gelmemiz için bize yardımcı olmazsan, bizler hem dünya hem de ahirette kesinlikle kaybedenlerden oluruz.
Bir hatamız soncunda bile büyük zorluklar yaşayabiliyoruz çoğu zaman. Bundan dolayı ölmeden önce ölümü her gün anarak kendimizi hesaba çekmemiz ve hazırlanmamız gerekiyor. Bizlere korkuyu yaşatan ölümün kendisi değil veremeyeceğimiz hesaplar olmalı.
Konuyu çok doğru bir yerde açmışsınız. Zaten mezar ziyaretleri de ölümü hatırlamak için bulunmaz bir nimettir.
http://www.youtube.com/watch?v=HGxQpoProtw 
