Adsense geliri ile araba aldım. Hemde Sıfır.
30
●6.552
- 25-12-2015, 01:44:30soruların cevabını bende merak ediyordum arkadaş cevaplamış arkadaşı tebrik ediyorum..Birdilimask adlı üyeden alıntı: mesajı görüntüle
- 25-12-2015, 04:36:55Hocam banada ilham oldunuz ben şuan PIN onayı bekliyorum ocak ayında gelir diye tahmin ediyorum. Geldiğinde benimde ilk işim bir dernek aracılığı ile bir kişi belirleyip bunun gibi ihtiyaç sahiplerinin giderlerini karşılayabilirim. Fazla kazancım yok fakat 3 Ayda bir, bir aileyi mutlu edebilirim.
- 25-12-2015, 07:41:48İyi dilekleriniz için ayrı ayrı teşekkür ederim. Aslında bu projeye büyük bir şevkle başlamıştım ve kendi kendime yılmayacağım ve 1 yıl içerisinde ayda en az 10-15 tane sandalye alacak seviyeye getireceğim diye söz vermiştim. Gerçi hala pes etmedim ama hem işimde yıl sonu işlemlerinin yoğunluğu hemde 30 yaşından sonra 3. üniversiteye devam edip bir jeoji mühendisi olma sevdası (son sınıftayım) ile sınav yoğunluğunda son günlerde hiç elimi süremedim.
Aslında proje siteye girip reklama tıkla üzerine değil, günlük siteye yeni haberler, makaleler girilecekti ve giren kişi orada okuyacak yeni şeyler bulacaktı. Zaten sosyal medyada yaptığımız çalışmalarda da, hazırladığımız tanıtım afişlerinde de normal sitelerde nasıl davranıyorsanız burada da öyle davranın günde 2-3 dakikanızı ayırın ve sitemizi ziyaret edin sloganı üzerineydi.
Aslında ilk hatayı ucuza satın aldığım bir facebook sayfasından kaynaklandı. Böyle projelerin sosyal medya ayağının sağlam olması lazım. Ben 27K lık %90 bayan olan bir sayfa aldım. Bayanlar bu konularda biraz daha duyarlı diye düşündüm
Ama sanırım aldığım kanaldaki kitlenin çoğu fake hesaptı, itenilen erişimlere ulaşamadık bir türlü. Yaptığımız reklam çalışmaları ile de yeni kişiler edinsekte günlük 20 beğeni alıyorsak 50 beğeni vazgeçmesi oluyor. Birde bazen 1-2 gün hiç mesaj atmasakta bu vazgeçme olayı çok istikrarlı sanki programlanmış gibi
Buda baya bir şevkimi kırdı açıkcası.
Hani böyle bir şey nereden aklına geldi derseniz anlatayım kısaca. Kızım doğum esnasında yaşanan bir sıkıntıdan dolayı sağ kolu brakial pleksus (omuz felci - sinir sedelenmesi) rahatsızlığı ile dünyaya geldi. Eşimle beraber dünyalar başımıza yıkıldı sanki ilk bir kaç gün. Sonra en azından ben üzerimdeki bu şoku atlatıp tedavi için gerekenleri araştırmaya başladık. Kızımız daha 15 günlükken uçakla ve envai çeşit hastane ve doktorla tanıştı. Çok şükür bizimki zedelenme boyutunda olduğundan tedavisi mümkün olduğu ortaya çıktı. 1. ayında kolunu hafif hafif oynatmaya, 4. ayında da dirseğini bükmeye başladı. 3. ayndan itibaren haftanın 5 günü fizik tedavi almaya başladı ve şuan 18 aylık aynen devam ediyor. Belkide hayatının tamamında bu fizik tedavi süreci devam edecek ama yinede şükürler olsun en azından kolunu %80 oranında normal kullanabiliyor.
Tabi bu fizik tedaviler esnasında öyle çocuklarla karşılaştım ki zaman zaman bir kenara çekilip gözlerim yaşararak halimize şükrettim ve onlarında şifa bulması için dua ettim. Annesinin babasının dedesinin sırtında getirilen çocuklar, adım atmayı boş verin 5 saniye çocukları ayakta desteksiz durabildi diye milli piyangodan büyük ikramiye kazanmış gibi sevinçten çılgına dönen anne babalar gördük.
Biz hep özel hastanelere gitmiştik. 1 saatlik muayene ve film mr için 3 bin tl verdiğimiz zamanlar bile oldu. Buralarda aslında hep gelir durumu iyi engelli aileleri ile karşılaşıyor ve durumun vehametini anlamıyorduk.
Doktorumuzun tavsiyesi ile hastalığımız alanında uzaman bir fizik tedavi uzmanına devam edebilmek için bir rehabilitasyon merkezine kayd olduk. Buradaki tedavi masraflarını gidiş dönüş nakiller dahil devlet karşılıyor ve pek çok aile engelli çocuklarını buraya getiriyor. İşte burada hayatımın dersini aldım. O kadar kötü şartlarda olan aileler ve çocuklar varki gözlerime inanamadım. Çocuk 13-14 yaşına gelmiş yerde sürünerek ancak ilerleyebiliyor ve hayatında hiç tekerlekli sandalyesi olmamış. Aile duyarsız mı dersiniz, çaresiz mi dersiniz anlayamadım. İbrahim Tatlıses gibi ne kadar ulan bir sandalye dediğim oldu kendi kendime
Servis şoförü çoğunun evine girilecek halde değil, fakirlik ötesi olanlar, yıllardır elektriksiz oturanlar var diyordu.
Aslında pek çoğunun sebebi de bilinçsizlik. Günümüzde gerekli yerlere başvurmayı bilseler pek çok kaynaktan yararlanabilirler. Zaten rehabilitasyon merkezleri gidip bu çocukları tespit ederek hem tedavi almalarını sağlamış hem de uygun olanlara engelli maaşı bağlanmasını sağlamış ama hepsininki de uygun olmuyor.
İşte böyle bir süreçte ne yapabilirim diye uzun uzun düşünüp, kimsenin para vermeden günde 1-2 dakikasını ayırarak engellilere bir umut olmalarını sağlamak istemiştim. Proje rafa kalkmış değil sadece biraz zamana ihtiyacım var. 2016 yılında tekrar asılacağım. Belki yeni bir motivasyona ihtiyacım var bilemiyorum ama şuan biraz hevesim kaçmış gibi duruyor
Yapmam gereken günde 3-5 yeni haber girmek ve sosyal medyaya daha fazla asılmak. Bakalım inşallah ileride bir mavi kapak kampanyası gibi gelişir de günde 3-5 kişiye yardım edilir.
Uzun olduysa affola. İşin bu kısmı biraz başarısızlık hikayesi idi
Ama belki sizden de gelecek fikirlerle yeni bir yön bulabilir.
Ama dünden beri 1 tanede olsa sandalye sağlamanın keyfini anlatamam, iyilik yap mutlu ol dedikleri gerçekten doğruymuş
Ama sanırım aldığım kanaldaki kitlenin çoğu fake hesaptı, itenilen erişimlere ulaşamadık bir türlü. Yaptığımız reklam çalışmaları ile de yeni kişiler edinsekte günlük 20 beğeni alıyorsak 50 beğeni vazgeçmesi oluyor. Birde bazen 1-2 gün hiç mesaj atmasakta bu vazgeçme olayı çok istikrarlı sanki programlanmış gibi