Aynı yıllarda doğdunuz, aynı yaşlara geldiniz ama aynı hayatı yaşayamadınız.
Eğitimde:
- Yaşıtlarınız Avrupa’nın en iyi üniversitelerinde, modern kampüslerde eğitim alırken siz imkânları yetersiz, laboratuvarı olmayan, eğitim kalitesi tartışmalı okullarda okumaya çalıştınız.
- Onlar üniversitede kendilerini geliştirecek projelerle uğraşırken siz mezun olabilmek için mücadele ettiniz.
- Onlar Erasmus, öğrenci değişim programları ve uluslararası stajlarla dünyayı tanırken siz pasaport, vize ve yol masraflarını hesapladınız.
- Onlar üniversiteden mezun olduklarında iş hayatına hazırlanırken siz yıllarca sınava hazırlanıp bir türlü istediğiniz yere gelemediniz.
- Yaşıtlarınız yaz tatillerinde Avrupa’yı gezerken siz evden çıkmanın bile hesabını yaptınız.
- Onlar arkadaşlarıyla festivallere, konserlere ve etkinliklere katılırken siz bir konser biletinin fiyatını düşündünüz.
- Onlar hafta sonları başka ülkelere seyahat ederken siz yaşadığınız şehirden başka bir şehre gitmenin maliyetini hesapladınız.
- Onlar 20’li yaşlarında yeni insanlar tanıyıp farklı kültürler keşfederken siz aynı çevrede, aynı sorunların içinde sıkışıp kaldınız.
- Onlar gençliğinin tadını çıkarırken siz hayatı ertelemeyi öğrendiniz.
- Yaşıtlarınız öğrenciyken yarı zamanlı işlerde çalışıp kendi harçlıklarını çıkarırken siz çalışsanız bile bağımsız bir hayat kurmakta zorlandınız.
- Onlar ilk maaşlarıyla araba, bilgisayar veya seyahat planı yaparken siz maaşınızla kira, fatura ve temel ihtiyaçlarınızı karşılamaya çalıştınız.
- Onlar üniversiteden sonra kendi evlerine çıkarken siz yıllarca ailenizle yaşamak zorunda kaldınız.
- Onlar birkaç aylık birikimle Avrupa’da tatile çıkabilirken siz birkaç aylık birikimle ancak borçlarınızı kapatabildiniz.
- Onlar geleceğe yatırım yaparken siz ay sonunu getirmeye yatırım yaptınız.
- Onlar üniversite yıllarında staj yapıp mesleklerinde deneyim kazanırken siz mezun olduktan sonra bile iş bulabilmek için mücadele ettiniz.
- Onlar liyakat, deneyim ve yetenekleriyle ilerlemeye çalışırken siz bazen tanıdık, torpil ve referans aramak zorunda kaldınız.
- Onlar genç yaşta kendi işlerini kurmayı düşünürken siz şirket kurmanın maliyetini, vergileri ve ekonomik riskleri hesapladınız.
- Onlar iş değiştirmeyi, farklı ülkelerde çalışmayı ve kariyerlerini geliştirmeyi planlarken siz bulduğunuz işi kaybetmemeye çalıştınız.
- Onlar 25 yaşında hayatlarını kurmaya başlarken siz 25 yaşında hâlâ hayata başlayabilmenin mücadelesini veriyordunuz.
- Onlar özgürce seyahat ederken siz vize başvurularında reddedilme ihtimalini düşündünüz.
- Onlar farklı ülkelerde yaşama ve çalışma fırsatlarını değerlendirirken siz kendi ülkenizde istediğiniz hayatı kurabilmenin yollarını aradınız.
- Onlar gelecek yıl ne yapacaklarını planlarken siz gelecek ay ekonominin ne durumda olacağını düşündünüz.
- Onlar hobilerine, spora, sanata ve kişisel gelişime zaman ayırırken siz geçim derdinden kendinize zaman ayıramadınız.
- Onlar hata yapma, deneme ve yeniden başlama özgürlüğüne sahipken siz yaptığınız tek bir hatanın yıllarca telafi edilemeyecek sonuçlar doğurmasından korktunuz.
Onlar 20’li yaşlarını yaşadı.
Siz 20’li yaşlarınızı bekleyerek geçirdiniz.
Daha iyi bir ekonomi beklediniz. Daha iyi bir eğitim beklediniz. Daha iyi bir iş beklediniz. Bir gün rahatça yaşayabilmeyi, gezebilmeyi, eğlenebilmeyi, kendi hayatınızı kurabilmeyi beklediniz.
Ama yıllar geçti.
Bir baktınız ki 18 yaşınız yok, 20 yaşınız yok, 25 yaşınız yok.
Gençliğinizin en güzel yılları ekonomik krizler, gelecek kaygısı, işsizlik, geçim derdi ve sürekli ertelenen hayaller arasında kaybolmuş.
Sorun gençlerin yeterince çalışmaması değildi. Sorun, çalışmanın bile insana insanca bir hayat kurmaya yetmemesiydi.
Kimse bize lüks bir hayat vaat etmedi. Sadece gençliğimizi yaşayabileceğimiz, çalışarak ilerleyebileceğimiz, hayal kurabileceğimiz normal bir hayat istedik.
Ama bir neslin elinden yalnızca satın alma gücü alınmadı.
Zamanı alındı.
Ve zamanın telafisi yok.
Herkesin gençliği yok oldu.