Şu hayatta tek dost olarak gördüğüm hamsterımı toprağa uğurladım...
1.5 senelik dostluğumuz bugün son buldu, kendimi zor tutuyorum böyle bir vefata hazırlıklı değildim.
Evimdeki tek sesimdi, tek arkadaşım, tek dostum, hatta kardeşimdi.
Beraber izlediğimiz dizileri, gecenin kör karanlığında yuvasından kaçıp bir yerlere kaybolmasını, fındıkları yemesini, benim derdimi dinlemesini, her şeyini şimdiden özledim..
Yanımda oturur saatlerce gecenin kör karanlığında bir nebze olsun, beni tüm dertlerimden, kaldığım en kazın altından çıkarıyordu. Bugün yüzümde bilmediğim bir duyguyu tadıyorum.
Artık evimin sesi, ve benim huzurum yok...
Artık gerçekten de hayata dair hiç bir ümidim kalmadı. İnsanın sevdiği bir dostunu terketmesini ve onu elleriyle uğurlaması acıların en büyüğüymüş..
Benim yalnızlığıma derman olan, ona bakarken hayatta yapabildiğim bir şeylerin olmasını bilmek beni bir nebze olsun varlığımı hafifletiyordu.
Şuan rehavet içindeyim, şuan bilmediğim bir yerdeyim, şuan yok oluşuma son oluyorum.
Sensiz ben şimdi nasıl geceleri efkarımı dağıtırım ki? Yeni film listemize hangi filmleri eklerim!
Yuvanı nasıl daha büyük bir yer haline getirebilirim, neler alabilirim, şu sana iyi geliyordu, bunu beğenmedin, şunu yapsam daha mı iyi olurdu diye düşünmek beynimi boşaltmak artık arafa kaldı.
Gözlerine bakıp acaba mutlu mu diye düşünmek bile bir nebze olsun ruhumu özgür bırakıyordu.
Şimdi vefat mesajlarını okurken veya hiç bir şey duymazken ve bunların hiç bir öneminin olmadığı zamandayım.
Artık zamanla olan husumetim daha da açıyor arayı, makas aralandı artık yetişemiyorum. Seni çok özleyeceğim, belki bir yerden belki de hiç bir yerden beni izleyecek veya izlememeyecek olmanı düşünmek bile artık yoracak..
Gerçekten de ama gerçekten de artık önemi kalmadı hiç bir şeyin, bir şeyin teselli etmesinin bile artık değeri kalmadı gözümde.
Bu arada sen evde kendi başına gezerken sana yaptığım şarkıyı artık silme zamanı geldi.
Bitti her şey.
Üzgünüm..
