Ölüme Nasıl Bakıyorsunuz?

Ölümden sonrasının olduğunu düşünmüyorum.
Öbür dünya, reenkarnasyon vs. vs. aklınıza gelebilecek tüm ölüm sonrası yaşam senaryoları tamamen insanın kendi içini rahatlatmak için uydurduğu hayali varsayımlar olduğunu düşünüyorum.
Varsayım dememin sebebi kimse ölümden sonrasını net olarak bilemez hiç kimse bir ölüyle gerçek anlamda konuşamaz çünkü.
Düşününce inançlar da zaten bunun üzerine kurulu insanın korku ve endişelerini rahatlatmak amaçlı yüce bir güç, sığınma arayışı.
İnanana saygım büyük çünkü gerçekten bu düşünceyle yaşamak da kolay olmuyor sevdiğin bir insanın Cennet gibi güzelliklerin, sonsuz huzurun olduğu bir alemde olduğunu düşünmek, boşlukta/karanlıkta olduğunu düşünmekten çok daha rahatlatıcı.
**Bunlar tamamen kendi düşüncem herhangi bir inanç ya da düşünceye karşı bir art niyet veya aşağılama söz konusu değildir.

Ölümün kaçınılmaz olması hayatı değersiz yapmıyor, tam tersine değerli kılıyor. Sonsuz zamanı olan biri hiçbir şeye gerçekten bugün başlamazdı. Bence hayata anlam veren şey, sınırlı olması. Bu sebeple ben ölümden değil, yaşayamamış olmaktan korkarım. Ölüm geldiğinde ben artık olmayacağım. Yani ben varken ölüm yok, ölüm varken de ben yokum. Bu yüzden ölüm benim deneyimleyeceğim bir şey değil, hayatımın son noktası. Beni asıl ilgilendiren, o noktaya gelene kadar nasıl yaşadığım.

Ölümü bilmiyorum ancak ölmeden ölmek gerektiğini biliyorum.

O nasıl oluyormuş (:

İmzanızdaki domain güzelmiş (:

Ölmek bayılmak kadar basit değildir buna eminim. Nasıl bir acı çekeceğiz, nasıl bi son olacak korkarak merak ediyorum. Keşke olmasa.. ama her canlı ölümü tadacak. Ölümün de iyisini isteyelim.

Olaya benim bakış açım şu: Evrenin var oluşundan bu yana milyarlarca yıl geçti. Bir zamanlar Dünya, tıpkı diğer gezegenler ve Ay gibi yaşanması mümkün olmayan ölü bir gezegendi. Milyonlarca yıl sonra meteorlarla gelen su ve organik bileşiklerin de etkisiyle yaşam döngüsü başladı. Ardından canlılar evrimleşti ve Dünya sayısız türe ev sahipliği yaptı.
Düşünün ki dinozorlar bu dünyada yaklaşık 160 milyon yıl yaşadı. Onlar yok oldu, memeliler ortaya çıktı, evrimleşti; ardından homininler ve insanlar geldi. Modern insanlar ise yalnızca yaklaşık 300 bin yıldır var. Büyük ihtimalle bizim neslimiz de zamanla evrilerek gelecekte farklı biçimlere dönüşecek.
İnsanlık bir gün yok olduğunda da, tıpkı Dünya’nın bizden önce geçen milyarlarca yılını bugün zihnimizde hissetmediğimiz gibi, bizden sonraki milyarlarca yıl da bizim için yokmuş gibi olacak. Zaman akıp gitmeye devam edecek. İnsan ömrü ise günümüzde en fazla yaklaşık 100 yıl. Bu yüzden bazı şeyleri gereğinden fazla düşünmemek lazım.

İşin banko tarafı şudur. Her ne düşünüyorsak düşünelim tüm insanlık benzer bir deneyimi yaşaayacak vr muhtemelen birimize nr oluyorsa diğerinede ondan olacak. Diğerleri gibi bu dünyada ölümden sonrayı anlatan tüm fikirlere açığım ancak bende azınlık gibi bunu öğtenmenin tek yolunun ölmekten geçtiğini savunuyorum ve fikir üretmemeyi tercih ediyorum.

Hiçlik mi sonzuluk mu açıkçası çok umrumda değil. Şu an yaşıyorum. Ve yaşamak, güzeldi. Ve bi gün son olacağını bilmek hem üzücü hem mutluluk verici.

James Hallidayin dediği gibi ;×Sonuç olarak dünya güzel bir yemek yediğimiz tek yer.

bir yandan hiç gelmesin isteyip korku duyduğum bir yandan da arzuyla istekle beklediğim…